سازمان های یادگیرنده: مدل ها و استراتژی های موفق برای توسعه قابلیت های سازمانی

در جهان متغیر و پرشتاب کنونی، پایداری سازمانی صرفا به اتکاء به منابع موجود میسر نیست، بلکه پیوسته وابسته به توانایی نهاد در برقراری نرخ یادگیری ای برابر یا فزون تر از نرخ تغییرات محیطی است، که این امر مفهوم سازمان یادگیرنده را به یک ضرورت استراتژیک تبدیل کرده است. سازمان های موفق، آن هایی هستند که یادگیری را نه به عنوان یک فعالیت جانبی آموزشی، بلکه به عنوان امتیاز رقابتی محوری خود نهادینه سازند. این پژوهش با بررسی عناصر کلیدی یادگیری سازمانی شامل فرآیندهای چهارگانه کسب، توزیع، تعبیر و تفسیر اطلاعات و همچنین حافظه سازمانی، و همچنین با تاکید بر مولفه های اساسی سازمان یادگیرنده نظیر تفکر سیستمی، آرمان مشترک و یادگیری تیمی، مسیر تبدیل سازمان سنتی به یک سیستم پویا و منعطف را ترسیم می نماید. این فرایند مستلزم کنار گذاشتن مدل های ذهنی قدیمی و ایجاد یک فرهنگ تعاملی است که در آن رشد مستمر کارکنان به طور همزمان با اهداف جمعی سازمان پیش می رود و سازوکار لازم برای انطباق سریع و پیش بینی تغییرات آتی را فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

سازمان یادگیرنده ، یادگیری سازمانی ، کارکنان