چارچوب های حکمرانی و مدیریت یکپارچه برای استفاده از هوش مصنوعی در تصمیم گیری های کلان کسب وکار: رویکردی استراتژیک در تقابل نوآوری و انطباق

ادغام هوش مصنوعی (AI) در فرآیند تصمیم گیری های تجاری، چهره ی بنگاه های اقتصادی معاصر را دگرگون کرده است. این فناوری، دستاوردهایی بی سابقه در حوزه ی کارایی، دقت و بینش استراتژیک به همراه آورده است. با این حال، این تحول بنیادین در کنار فرصت های گسترده، خطرات چشمگیری را نیز به همراه دارد؛ از جمله سوگیری الگوریتمی، نبود شفافیت، و احتمال نقض قوانین مرتبط با حریم خصوصی و منع تبعیض. این مقاله به بررسی دو چارچوب مکمل و ضروری برای تنظیم و راهبری استفاده از هوش مصنوعی در حوزه ی کسب وکار می پردازد. نخست، به تحلیل چارچوب های در حال تحول حقوقی و مقرراتی پرداخته و تحولات مهمی همچون «قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا»، اجرای «مقررات عمومی حفاظت از داده ها (GDPR)» و راهنمایی های بخشی ایالات متحده را بررسی می کند. سپس، استدلال می شود که صرف رعایت الزامات قانونی کافی نیست؛ بلکه باید چارچوبی مدیریتی و درون سازمانی ایجاد شود که شامل هیئت های اخلاق هوش مصنوعی، ارزیابی های تاثیر الگوریتمی و راهکارهای فنی مانند «هوش مصنوعی قابل توضیح (XAI)» باشد. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که رابطه ی میان قانون بیرونی و حاکمیت درونی، نه تنها ابزاری برای تبعیت حقوقی، بلکه ضرورتی استراتژیک است که به شرکت ها امکان می دهد از ظرفیت های هوش مصنوعی به صورت مسئولانه و پایدار بهره برداری کنند، در حالی که خطرات ذاتی آن را نیز مهار می نمایند.

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه ، هوش مصنوعی ، کسب وکار ، نوآوری ، چارچوب های حکمرانی