مقایسه اثربخشی مدل های نوین برنامه ریزی (مانند اهداف و نتایج کلیدی) با رویکردهای سنتی

در دنیای امروز با تغییرات سریع فناورانه و رقابت شدید، مدل های نوین برنامه ریزی مانند اهداف و نتایج کلیدی (OKR) به عنوان ابزارهای کلیدی برای افزایش اثربخشی سازمانی ظاهر شده اند. این مقاله به مقایسه اثربخشی این مدل ها با رویکردهای سنتی مانند مدیریت بر اساس اهداف (MBO) در سازمان های ایرانی می پردازد و هدف اصلی آن، شناسایی مزایا، چالش ها و تاثیرات بر عملکرد سازمانی است. پژوهش با روش سنتزپژوهی و مرور یکپارچه ادبیات، به تحلیل یافته های مطالعات کلیدی می پردازد و از منابع متنوع داخلی و بین المللی بهره می برد. یافته های تحلیل نشان می دهد که مدل های نوین در انعطاف پذیری، ایجاد همسویی و تقویت نوآوری برتری دارند، اما رویکردهای سنتی در ساختارهای متمرکز و پایدار که نیازمند کنترل بالا هستند، موثرتر عمل می کنند. برای مثال، مدل های نوین مبتنی بر الگوریتم های بهینه سازی چابکی بیشتری ارائه می دهند. با این حال، موانعی نظیر مقاومت فرهنگی ریشه دار در ساختارهای سلسله مراتبی، عدم تعهد مدیریت ارشد و کمبود منابع دانشی می توانند مانع از اجرای موفق مدل های نوین شوند و سازمان را در چرخه روزمرگی نگه دارند. در نهایت، مقاله با ارائه پیشنهاداتی کاربردی مانند ایجاد فرهنگ یادگیرنده، آموزش مداوم و پیاده سازی یک رویکرد ترکیبی (هیبریدی)، بر ضرورت ادغام هوشمندانه مدل ها برای بهبود اثربخشی در سازمان های ایرانی تاکید می ورزد تا بتوانند در بازارهای جهانی رقابت کنند و از پتانسیل های انسانی خود به طور کامل بهره ببرند. این ادغام می تواند با مدل های پیش بینی گر اثربخشی را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

مدل های نوین برنامه ریزی ، اهداف و نتایج کلیدی ، رویکردهای سنتی ، اثربخشی سازمانی ، مدیریت عملکرد ، سازمان های ایرانی