مدیریت استراتژیک منابع انسانی سبز (GHRM) و تاثیر آن بر عملکرد پایدار و برند کارفرمایی

در مواجهه با بحران های زیست محیطی و افزایش آگاهی اجتماعی، پایداری به یک ضرورت استراتژیک برای سازمان ها تبدیل شده است. این مقاله به بررسی نقش محوری مدیریت استراتژیک منابع انسانی سبز (GHRM) به عنوان یک رویکرد یکپارچه برای دستیابی به اهداف پایداری می پردازد. به طور خاص، این پژوهش تاثیر شیوه های GHRM را بر دو خروجی کلیدی سازمانی تحلیل می کند: عملکرد پایدار (شامل ابعاد زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی) و برند کارفرمایی. با اتخاذ یک رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استناد به مبانی نظری همچون نظریه «توانایی، انگیزه، فرصت» AMO) و «نظریه سیگنال دهی»، این مقاله استدلال می کند که GHRM فراتر از یک مجموعه اقدامات پراکنده است؛ این رویکرد با ادغام اهداف زیست محیطی در تمام کارکردهای منابع انسانی—از استخدام و آموزش سبز گرفته تا مدیریت عملکرد و پاداش سبز—یک فرهنگ سازمانی پایدار ایجاد می کند. این فرهنگ، کارکنان را توانمند و باانگیزه می سازد تا در جهت بهبود عملکرد زیست محیطی و اجتماعی سازمان گام بردارند. همزمان، این اقدامات به عنوان سیگنال های معتبر و قدرتمندی عمل می کنند که ارزش های سازمان را به بازار کار منتقل کرده و با جذب و حفظ استعدادهای همسو با ارزش های پایداری، یک برند کارفرمایی جذاب، متمایز و مسئولیت پذیر ایجاد می کند. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که GHRM یک سرمایه گذاری استراتژیک است که نه تنها به سازمان در انجام تعهدات اجتماعی و زیست محیطی خود کمک می کند، بلکه مزیت رقابتی پایداری را از طریق بهبود عملکرد سه گانه و تقویت جایگاه خود به عنوان یک کارفرمای مطلوب به ارمغان می آورد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی سبز (GHRM) ، عملکرد پایدار ، برند کارفرمایی ، مسئولیت اجتماعی شرکت ، فرهنگ سازمانی سبز ، نظریه سیگنال دهی