نقش مدیریت استراتژیک منابع انسانی در تسهیل تحول دیجیتال و تقویت نوآوری

در چشم انداز پویای کسب وکار قرن بیست و یکم، تحول دیجیتال و نوآوری به عنوان دو ستون اصلی برای بقا و رشد پایدار سازمان ها شناخته می شوند. این مقاله به بررسی تحلیلی نقش محوری مدیریت استراتژیک منابع انسانی (SHRM) به عنوان یک توانمندساز کلیدی در تسهیل فرآیند پیچیده تحول دیجیتال و تقویت همزمان فرهنگ نوآوری می پردازد. تحول دیجیتال، که شامل ادغام عمیق فناوری های نوظهور مانند هوش مصنوعی (AI)، اینترنت اشیاء (IoT)، و تحلیل داده های بزرگ در تمامی ابعاد عملیاتی و استراتژیک سازمان است، بیش از یک چالش فنی، یک تحول فرهنگی و انسانی محسوب می شود. در این بستر، SHRM با فراتر رفتن از وظایف سنتی خود، به یک شریک استراتژیک تبدیل می شود که مسئولیت هم راستاسازی سرمایه های انسانی با اهداف دیجیتال سازمان را بر عهده دارد. این پژوهش با اتخاذ یک رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه ای گسترده، به تشریح مبانی نظری همچون «دیدگاه مبتنی بر منابع» (RBV) و «نظریه قابلیت های پویا» می پردازد تا نشان دهد چگونه SHRM می تواند به منبع مزیت رقابتی پایدار در عصر دیجیتال تبدیل شود. یافته های تحلیلی این مقاله نشان می دهد که شیوه های SHRM دیجیتال، از جمله جذب استعدادهای دیجیتال، توسعه شایستگی های نوین، طراحی سیستم های مدیریت عملکرد چابک، و ایجاد فرهنگ سازمانی مبتنی بر یادگیری و ریسک پذیری، به طور مستقیم به کاهش مقاومت در برابر تغییر، افزایش پذیرش فناوری و در نهایت، تقویت ظرفیت نوآوری سازمان منجر می شود. این مقاله استدلال می کند که موفقیت در تحول دیجیتال و دستیابی به نوآوری های disruptiv، در گرو سرمایه گذاری استراتژیک بر روی انسان هاست و SHRM به عنوان معمار این سرمایه گذاری، نقشی غیرقابل جایگزین ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استراتژیک منابع انسانی ، تحول دیجیتال ، نوآوری ، قابلیت های پویا ، فرهنگ چابکی ، سرمایه انسانی