تحلیل تطبیقی مولفه های کارآفرینی شهری و اثر آنها بر پایداری مالی شهرداری تهران با رویکرد معادلات ساختاری و پویایی سیستم ها (مطالعه موردی مناطق ۷ و ۲۲)

هدف پژوهش حاضر، تحلیل تطبیقی عوامل موثر بر کارآفرینی شهری و تاثیر آن بر پایداری درآمدی شهرداری تهران، با ادغام مدل های پویایی سیستم ها (براساس مطالعات نظری) و مدل سازی معادلات ساختاری (براساس داده های عملیاتی مناطق ۷ و ۲۲) است. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان شهرداری مناطق ۷ و ۲۲ تهران است. داده ها با استفاده از پرسشنامه جمع آوری و با روش های تحلیل عاملی اکتشافی (PCA) و مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج تحلیل ها نشان داد که در منطقه ۷ عوامل کیفی مانند «خلاقیت»، «انطباق پذیری» و «استقلال سازمانی» بیشترین سهم را در شکل دهی به کارآفرینی داشتند. در مقابل، در منطقه ۲۲، «عوامل زیرساختی» و «عوامل اقتصادی محیطی» به عنوان محرک های اصلی شناسایی شدند. در مدل ساختاری منطبق بر داده های عملیاتی (PLS-SEM) تایید شد که کارآفرینی شهری اثر معناداری بر توسعه پایدار شهری (تامین منابع مالی) دارد؛ ضریب مسیر میان کارآفرینی شهری و توسعه پایدار شهری برابر با ۰.۳۵۴ با t-value برابر با ۴.۶۲ در سطح اطمینان ۹۹% تایید گردید. این یافته ها نشان می دهد که رویکرد کارآفرینی نقش کلیدی در تامین درآمدهای پایدار شهری ایفا می کند و عملکرد شهرداری در این زمینه نیازمند برنامه ریزی سیستمی و متناسب با ویژگی های منطقه ای است.

کلیدواژه ها:

کارآفرینی شهری ، شهرداری تهران ، توسعه پایدار ، معادلات ساختاری ، پویایی سیستم ها