تاثیر الگوی کار ترکیبی بر بهره وری و رضایت شغلی کارکنان (مطالعه مقطعی بر کارکنان شهرداری شیراز)

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر الگوی کار ترکیبی (Hybrid Work) بر بهره وری و رضایت شغلی کارکنان شهرداری شیراز انجام شده است. در دهه های اخیر، تغییرات فناورانه و اجتماعی موجب تحول در الگوهای سنتی کار و مدیریت شده و ضرورت استفاده از شیوه های کاری منعطف را افزایش داده است. در این مطالعه، کار ترکیبی به عنوان مدلی که ترکیبی از کار حضوری و دورکاری است، به منظور ارزیابی اثرات آن بر شاخص های عملکردی و نگرشی کارکنان مورد بررسی قرار گرفت. جامعه آماری شامل کارکنان رسمی و شرکتی مناطق یازده گانه شهرداری شیراز بود و نمونه گیری به روش تصادفی طبقه ای انجام شد. داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد شامل مقیاس کار ترکیبی، پرسشنامه بهره وری و شاخص رضایت شغلی گردآوری و با نرم افزار SPSS تحلیل گردید. نتایج نشان داد میان کار ترکیبی و دو متغیر بهره وری و رضایت شغلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (به ترتیب r=۰.۴۸ و r=۰.۴۵، p<۰.۰۱). مدل رگرسیون چندگانه نیز نشان داد کار ترکیبی حدود ۲۱ تا ۲۳ درصد از تغییرات بهره وری و رضایت شغلی را تبیین می کند. همچنین نتایج تحلیل واریانس بیانگر آن بود که کارکنان شرکتی، به دلیل انعطاف پذیری بیشتر در نوع وظایف، سطوح بالاتری از بهره وری و رضایت را تجربه می کنند. یافته ها با نتایج پژوهش های بین المللی هم خوانی دارد و بیانگر آن است که اجرای صحیح الگوی کار ترکیبی در سازمان های دولتی ایران نیز می تواند موجب افزایش انگیزش، تعهد و کارایی کارکنان شود. در پایان، پیشنهاد می شود مدیران شهری، الگوی کار ترکیبی را به عنوان رویکردی پایدار برای توسعه سرمایه انسانی و ارتقای کیفیت خدمات شهری در نظر گیرند. ایجاد زیرساخت های فناورانه، آموزش مهارت های دیجیتال و بازنگری در نظام ارزیابی عملکرد از الزامات اجرای موثر این مدل است. نتایج این پژوهش می تواند مبنای سیاست گذاری های نوین منابع انسانی در نهادهای عمومی کشور قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کار ترکیبی ، بهره وری ، رضایت شغلی ، کارکنان شهرداری شیراز