مدیریت منابع انسانی در بحران های زیست محیطی و اجتماعی: نقش HR در ساختن سازمان های تاب آور

بحران های زیست محیطی (نظیر تغییرات اقلیمی، سیل، آتش سوزی) و اجتماعی (همچون همه گیری بیماری ها، ناآرامی های اجتماعی، نابرابری های فزاینده) به طور فزاینده ای ثبات و تداوم فعالیت سازمان ها را تحت تاثیر قرار داده اند. در این شرایط، مفهوم «تاب آوری سازمانی» به عنوان قابلیت پیش بینی، آمادگی، پاسخ و سازگاری موفقیت آمیز با این بحران ها، به یک اولویت راهبردی تبدیل شده است. این مقاله با رویکردی مروری-تحلیلی و با استفاده از مطالعه موردی چند سازمان پیشرو، به بررسی نقش حیاتی مدیریت منابع انسانی (HR) در توسعه و نهادینه سازی تاب آوری در سازمان ها می پردازد. یافته ها نشان می دهد که HR می تواند از طریق چهار نقش اصلی طراح استراتژی تاب آوری، حامی و توسعه دهنده کارکنان، خالق هماهنگی سازمانی، و سفیر مسئولیت اجتماعی، ظرفیت سازمان را برای مقابله با بحران ارتقا دهد. چارچوب پیشنهادی این مقاله شامل اقدامات عملی در حوزه های مدیریت استعداد تاب آور، فرهنگ سازمانی انعطاف پذیر، رهبری در بحران، سلامت و ایمنی یکپارچه، و ارتباطات شفاف است. در نهایت، این مقاله نتیجه می گیرد که تاب آوری تنها یک ویژگی فنی یا عملیاتی نیست، بلکه یک قابلیت انسانی-سازمانی است که HR باید در طراحی و هدایت آن پیش قدم باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت منابع انسانی ، تاب آوری سازمانی ، بحران های زیست محیطی ، بحران های اجتماعی ، مدیریت بحران ، سرمایه انسانی ، مسئولیت اجتماعی سازمان