مروری بر رفتار سرمایه گذاران در بازارهای مالی مبتنی بر عوامل موثر در احساسات

چارچوب مالی کلاسیک، با اتکا بر فرض عقلانیت کامل سرمایه گذاران و کارایی بازار، در توضیح رفتار واقعی سرمایه گذاران با محدودیت هایی روبه رو است. ظهور مفهوم مالی رفتاری پاسخی به این محدودیت ها بوده و تلاش می کند با بهره گیری از یافته های روان شناسی و علوم رفتاری، سازوکاری واقع گرایانه تر برای فرآیند تصمیم گیری مالی ارائه دهد. این مقاله به بررسی تحول رویکردهای مالی از دوره مالی کلاسیک تا دوران پس از شکل گیری مالی رفتاری می پردازد. مرور ادبیات نشان می دهد که مدل های بنیادین مالی کلاسیک، نظیر مدل میانگین-واریانس، مدل قیمت گذاری دارایی های سرمایه ای، نظریه میلر و مودیلیانی، مدل بلک-شولز، نظریه نمایندگی، مدل قیمت گذاری آربیتراژ و فرضیه بازار کارا، همگی بر فرض رفتار عقلایی سرمایه گذار استوار بوده اند. در مقابل، یافته های مطالعات مالی رفتاری نشان می دهد که سوگیری هایی مانند اعتماد بیش ازحد، رفتار گله ای، لنگراندازی، پشیمان گریزی و گریز از زیان می توانند تصمیم گیری سرمایه گذاران را از مسیر عقلایی منحرف کرده و بر بهینه سازی سبد سرمایه و کارایی بازار تاثیرگذار باشند. نتایج بررسی ها و تحلیل های این پژوهش نشان می دهد که با وجود پیشرفت های قابل توجه در شناسایی سوگیری های رفتاری، ادبیات موجود همچنان با خلاهایی از جمله نبود مدل های کمی برای ادغام سوگیری های رفتاری در چارچوب های بهینه سازی سبد سرمایه و فقدان راهکارهای مشخص برای کاهش آثار این سوگیری ها در تصمیم گیری های مالی مواجه است. شناسایی و رفع این شکاف ها می تواند مسیر پژوهش های آتی را برای ارتقای دقت و واقع گرایی تحلیل های مالی هموار سازد.

کلیدواژه ها:

بهینه سازی سبد سرمایه ، مالی کلاسیک ، مالی رفتاری ، سوگیری رفتاری ، تصمیم گیری سرمایه گذاران