تبیین الگوی خط مشی گذاری مشارکتی در مدیریت ایمنی شهری شیراز

ایمنی شهری همواره یکی از مولفه های بنیادین توسعه پایدار شهری به شمار می رفت و مدیریت موثر آن نیازمند خط مشی گذاری دقیق، انعطاف پذیر و مشارکتی بود. در شهر شیراز، به عنوان یکی از کلان شهرهای کشور که با انواع مخاطرات طبیعی و انسانی مواجه بود، چالش های متعددی در زمینه هماهنگی نهادی، ضعف مشارکت شهروندان و محدودیت در تصمیم گیری های شفاف وجود داشت. این پژوهش با هدف تبیین الگویی برای خط مشی گذاری مشارکتی در مدیریت ایمنی شهری شیراز انجام گرفت. روش تحقیق از نوع کیفی و مبتنی بر مصاحبه های نیمه ساختاریافته با مدیران شهری، کارشناسان سازمان آتش نشانی، نمایندگان شورای شهر و سمن های فعال بود. داده های گردآوری شده از طریق تحلیل مضمون بررسی گردید و نتایج نشان داد که مشارکت ذی نفعان مختلف در فرآیند خط مشی گذاری موجب ارتقای کارایی، افزایش مشروعیت تصمیمات و بهبود هماهنگی بین سازمانی می گردد. در نهایت، الگویی مفهومی ارائه شد که شامل چهار بعد اصلی بود: ساختار نهادی مشارکت، شفافیت تصمیم سازی، اعتماد میان سازمانی و ظرفیت یادگیری جمعی. این الگو می تواند مبنایی برای اصلاح فرآیند سیاست گذاری ایمنی شهری در شیراز و سایر شهرهای ایران باشد و مسیر گذار از مدیریت متمرکز به حکمرانی مشارکتی را تسهیل نماید.

کلیدواژه ها:

خط مشی گذاری مشارکتی ، ایمنی شهری ، مدیریت شهری ، حکمرانی مشارکتی