بررسی رابطه بین استراتژی های مالیاتی و محافظه کاری حسابداری: تبیین نقش تعدیل گر سازوکارهای حاکمیت شرکتی و نظارتی

در سال های اخیر، پیچیدگی فزاینده محیط گزارشگری مالی و فشارهای مالیاتی، موجب شده است که تعامل میان استراتژی های مالیاتی و محافظه کاری حسابداری به یکی از مباحث برجسته تحقیقاتی در حوزه حسابداری تبدیل شود. محافظه کاری حسابداری به عنوان سازوکاری برای افزایش قابلیت اتکای صورت های مالی، از طریق شناسایی نامتقارن اخبار خوب و بد، نقش مهمی در کاهش عدم تقارن اطلاعاتی و بهبود کیفیت گزارشگری مالی ایفا می کند. در مقابل، استراتژی های مالیاتی تهاجمی با هدف کاهش بار مالیاتی و افزایش جریان نقد آزاد، اگرچه می توانند منافع کوتاه مدت ایجاد کنند، اما ریسک های قانونی و اعتباری قابل توجهی را نیز به همراه دارند. مطالعات پیشین بیانگر وجود دو رویکرد نظری متفاوت در تبیین این رابطه هستند: دیدگاه فرصت طلبی که رابطه منفی بین اجتناب مالیاتی و محافظه کاری را پیش بینی می کند، و دیدگاه مدیریت ریسک که یک رابطه مثبت را محتمل می داند. با این حال، پژوهش های نوین نشان می دهند که این رابطه تحت تاثیر سازوکارهای حاکمیت شرکتی، کیفیت حسابرسی، مالکیت نهادی و شدت اجرای قوانین مالیاتی قرار دارد. شواهد تجربی حاکی از آن است که نقش این عوامل در کاهش رفتارهای فرصت طلبانه مدیریت، بسیار تعیین کننده است. هدف این مقاله مروری، تحلیل نظام مند ادبیات داخلی و خارجی مرتبط با رابطه مذکور و تبیین نقش سازوکارهای نظارتی در تعدیل آن است. یافته های مرور نشان می دهد که کیفیت حسابرسی و مالکیت نهادی قادرند تعامل میان استراتژی مالیاتی و محافظه کاری حسابداری را به طور معناداری تحت تاثیر قرار دهند و رفتارهای پرریسک مالیاتی را کنترل کنند.