رابطه میان فیبروم رحم، استرس روانی–اجتماعی و تجربه ی وجودی زنان: تحلیلی بر مبنای روان شناسی بالینی، روان تحلیل گری اگزیستانسیال و دازاین آنالیز

فیبروم رحم یکی از شایع ترین تومورهای خوش خیم دستگاه تناسلی زنان است که بین ۳۰ تا ۷۰ درصد از زنان در سنین باروری را درگیر می کند. پژوهش های اخیر نشان می دهد که فیبروم صرفا پدیده ای زیستی نیست، بلکه در بستر استرس های روانی–اجتماعی، روابط خانوادگی پرتنش، احساس شرم بدنی، و دوگانگی های فرهنگی نسبت به بدن زنانه، معنا و کارکردی روان تنی پیدا می کند. مقاله ی حاضر با رویکردی ترکیبی از روان شناسی بالینی، روان تحلیل گری اگزیستانسیال و دازاین آنالیز، به بررسی هم پیوندی میان فیبروم رحم و تجربه ی زیسته ی زنان می پردازد؛ تجربه ای که در آن بدن نه تنها محل بروز علائم، بلکه صحنه ی تلاقی معنا، کنترل، و مقاومت است. در این چارچوب، بدن زنانه به مثابه «زیست جهان»ی تحلیل می شود که در معرض نگاه قضاوت گرانه ی فرهنگی و اضطراب های وجودی قرار دارد. داده های اخیر نشان می دهد استرس مزمن، نارضایتی از بدن، و احساس از دست دادن کنترل بر زندگی، با افزایش خطر ابتلا به فیبروم رحم همبستگی معنادار دارند (Qin et al., ۲۰۱۹; Mohebbi, ۲۰۲۴). از منظر روان تحلیل گری اگزیستانسیال، فیبروم می تواند تجسمی از انباشت هیجانات واپس زده، خشم سرکوب شده، و تلاش ناخودآگاه برای بازیابی فضا و کنترل بر بدن باشد. از دیدگاه دازاین آنالیز، بدن زنانه در این وضعیت از زیست بودن به «ابژه ی نگاه دیگری» تقلیل می یابد، و فیبروم به نمادی از مقاومت پنهان وجودی در برابر این ابژکتیفیکاسیون تبدیل می شود. نتایج تحلیلی این مقاله نشان می دهد که فیبروم رحم نه تنها پیامد زیستی یا هورمونی است، بلکه بازتابی از شکاف میان بدن زیستی و بدن زیسته ی زن در جهان معاصر است. بنابراین، درمان آن نیازمند رویکردی میان رشته ای است که روان تنی، معنا، و فرهنگ را در کنار مداخلات پزشکی در نظر گیرد. در پایان، الگوی پیشنهادی «درمان مبتنی بر باززیست بدن و معنا» معرفی می شود که ترکیبی از ذهن آگاهی وجودی، کار با احساس شرم و بازسازی روایت بدنی زنان را دربرمی گیرد.

کلیدواژه ها:

فیبروم رحم ، استرس روانی–اجتماعی ، تصویر بدنی ، روان تحلیل گری اگزیستانسیال ، دازاین آنالیز ، بدن زنانه ، معنا و بیماری