کاربرد پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) در ناباروری زنان: یک مرور نظام مند

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) به عنوان یک رویکرد درمانی بازساختی نوین در حوزه باروری مطرح شده است. هدف از این مطالعه، مرور نظام مند پژوهش های موجود درباره کاربرد PRP در درمان ناباروری زنان (به ویژه در بهبود آندومتر نازک و نارسایی تخمدانی) و ارزیابی اثربخشی و ایمنی آن بود. برای این منظور، مطالعات مرتبط (کارآزمایی های بالینی و مشاهداتی) از پایگاه های معتبر بین المللی و فارسی بین سال های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ استخراج شد. یافته های حاصل از ۲۰ مطالعه نهایی نشان داد که کاربرد PRP داخل رحمی می تواند موجب افزایش معنی دار ضخامت آندومتر و بهبود پذیرش آندومتر گردد و در نتیجه نرخ لانه گزینی و بارداری بالینی را در زنان با آندومتر مقاوم یا دچار شکست مکرر لانه گزینی ارتقاء دهد. همچنین تزریق PRP داخل تخمدانی در زنان مبتلا به نارسایی زودرس تخمدان یا پاسخ دهی ضعیف، باعث بهبود شاخص های ذخیره تخمدان و در مواردی رشد فولیکول های جدید و بارداری شده است. با این حال، شواهد موجود از نظر کیفیت متدولوژیک محدود بوده و قطعیت پایینی دارند. به طور کلی این مطالعه نشان داد که کاربرد PRP در ناباروری زنان نویدبخش بوده و با عوارض جدی همراه نبوده است، اما برای تایید سودمندی آن انجام کارآزمایی های تصادفی سازی شده بزرگ تر و استانداردسازی روش ها ضروری است.

کلیدواژه ها:

ناباروری زنان ، پلاسمای غنی از پلاکت ، شکست مکرر لانه گزینی ، ذخیره تخمدان کاهش یافته ، آندومتر نازک