پیش بینی سلامت روان براساس تاب آوری و خودشفقتی در زنان باردار

زنان باردار به عنوان یکی از گروه های حساس جامعه، در دوران بارداری با تغییرات جسمی، روانی و اجتماعی متعددی مواجه می شوند که می تواند سلامت روان آنان را تحت تاثیر قرار دهد. در این راستا، عواملی همچون تاب آوری و خودشفقتی می توانند نقش مهمی در ارتقای سلامت روان و سازگاری روان شناختی این گروه ایفا کنند. هدف پژوهش حاضر، پیش بینی سلامت روان براساس تاب آوری و خودشفقتی در زنان باردار بود. پژوهش حاضر از منظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت، توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان باردار مراجعه کننده به مراکز بهداشتی و درمانی شهر تهران در بازه زمانی زمستان ۱۴۰۳ تا بهار ۱۴۰۴ بود. برای تعیین حجم نمونه، تعداد ۱۵۵ زن باردار به روش هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سلامت عمومی کلدبرگ (۱۹۷۲)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه خودشفقت ورزی نف (۲۰۰۳) بود. یافته ها نشان داد بین مولفه های تاب آوری (پذیرش مثبت تغییرات، کنترل، تاثیر فردی) و ابعاد خودشفقتی (مهربانی با خود، قضاوت در مورد خود، اشتراکات انسانی، انزوا، ذهن آگاهی و همانندسازی افراطی) با سلامت روان زنان باردار رابطه معناداری وجود دارد (p<۰/۰۱) و تاب آوری و خودشفقتی می توانند به طور معناداری سلامت روان زنان باردار را پیش بینی کنند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که تقویت تاب آوری و خودشفقتی در دوران بارداری، راهکاری موثر برای بهبود سلامت روانی مادران و ارتقای کیفیت زندگی آنان به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، خودشفقتی ، سلامت روان ، زنان باردار