طراحی چارچوب هوش مصنوعی احساسی برای تحلیل رضایت شغلی کارکنان در محیط های کاری

هدف این پژوهش طراحی چارچوبی برای بهره گیری از هوش مصنوعی احساسی در تحلیل و ارتقای رضایت شغلی کارکنان در محیط های کاری است. با توجه به نقش فزاینده ی فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در منابع انسانی، بررسی جنبه های شناختی و عاطفی تعامل انسان-ماشین اهمیت ویژه ای یافته است. در این پژوهش از رویکرد کیفی و روش تحلیلی مفهومی با اتکا بر مطالعات کتابخانه ای و مرور نظام مند پیشینه استفاده شده است. یافته های نظری نشان می دهد که به کارگیری سامانه های هوش مصنوعی احساسی می تواند با شناسایی حالات عاطفی، کارکنان، تحلیل شاخص های رفتاری و بازخوردهای محیطی به مدیران در تصمیم گیری های منابع انسانی کمک کند. در عین حال چالش هایی نظیر حریم خصوصی، اعتماد سازمانی و ملاحظات اخلاقی نیز باید مدنظر قرار گیرد. چارچوب پیشنهادی این پژوهش تلاش دارد تا با تبیین ابعاد، شناختی، فنی و اخلاقی هوش مصنوعی احساسی بستری برای افزایش رضایت شغلی و رفاه روانی کارکنان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی احساسی ، رضایت شغلی ، تعامل انسان و ماشین ، اخلاق سازمانی