نقش تحول آفرین هوش مصنوعی در ارتقاء تاب آوری جوامع در برابر حوادث قهری (سیل، زلزله، خشکسالی) (تاکید بر بعد اجتماعی و تاب آوری)

این مقاله به بررسی تاثیرات عمیق و تحول آفرین فناوریهای هوش مصنوعی (AI) بر بهبود تاب آوری جوامع در برابر سه دسته از بلایای طبیعی رایج و مخرب سیل، زلزله و خشکسالی می پردازد. با توجه به افزایش وقوع و شدت این حوادث در سطح جهانی اتکای صرف به روش های سنتی پاسخگویی ناکافی است. در این پژوهش تاکید ویژه ای بر چگونگی بهره برداری از یادگیری ماشین، بینایی ماشین و پردازش زبان طبیعی برای تقویت چرخه مدیریت بحران از فاز پیش بینی تا بازیابی صورت گرفته است. در بخش پیش بینی، مدل های پیشرفته AI با تحلیل داده های ماهواره ای، سنسورها و داده های تاریخی، دقت و زمان هشدارهای اولیه را به شکل چشمگیری افزایش می دهند که این امر مستقیما به افزایش زمان واکنش جامعه منجر می شود. در بعد تاب آوری اجتماعی هوش مصنوعی نقش محوری در تخصیص بهینه منابع، ارزیابی سریع آسیب ها پس از وقوع فاجعه و شناسایی جمعیت های آسیب پذیر ایفا می کند. استفاده از مدل های AI برای شبیه سازی سناریوهای مختلف بلایای طبیعی به برنامه ریزان شهری این امکان را می دهد که زیرساخت ها و طرح های تخلیه اضطراری را به گونه ای طراحی کنند که کمترین اختلال را در عملکرد حیاتی جامعه ایجاد نماید. در نهایت، مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی نه تنها ابزاری برای پیش بینی است، بلکه یک کاتالیزور برای ایجاد مدیریت ریسک فعال و تقویت ساختارهای اجتماعی در برابر شوک های آتی است، به شرطی که توسعه و پیاده سازی آن با در نظر گرفتن ملاحظات اخلاقی، دسترسی عادلانه و مشارکت عمومی همراه باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، سیل ، زلزله ، بلایای طبیعی ، خشکسالی ، پیش بینی