کاربرد انرژی های نو و فناوری های پایدار در معماری معاصر؛ رویکردی به طراحی هوشمند و کاهش مصرف انرژی ساختمان ها

گسترش بحران جهانی انرژی و تغییرات اقلیمی ضرورت استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر را در معماری بیش از پیش نمایان کرده است. بهره گیری از انرژی خورشیدی، بادی، زمین گرمایی و زیست توده در طراحی ساختمان ها، ضمن کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی موجب افزایش کارایی انرژی، آسایش حرارتی و پایداری زیست محیطی می شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی نقش فناوری های نوین و انرژی های پاک در معماری پایدار می پردازد و چارچوبی برای ادغام سیستم های تجدیدپذیر در طراحی سازه های هوشمند ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری ، پایدار ، انرژی های نو ، ساختمان ، هوشمند ، طراحی ، اقلیمی ، انرژی خورشیدی ، بهره وری انرژی