نقش شهرداریها در مدیریت مهاجرت و بهبود کیفیت زندگی در شهرهای جدید پیرامون کلان شهرهای ایران با رویکرد توسعه پایدار شهری

رشد فزاینده جمعیت در کلان شهرهای ایران و افزایش فشار بر منابع شهری موجب شکل گیری شهرهای جدید در پیرامون این مناطق شده است. این شهرها که در ابتدا با هدف توزیع متعادل جمعیت و کاهش بار کلان شهرها طراحی شدند، امروزه با چالش های گسترده ای در زمینه کیفیت زندگی، خدمات شهری و مدیریت مهاجرت مواجه اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش شهرداری ها در مدیریت مهاجرت و ارتقای کیفیت زندگی ساکنان شهرهای جدید انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات اسنادی و مصاحبه با مدیران شهری، کارشناسان برنامه ریزی و شهروندان گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که نبود ساختار اداری منسجم در شهرداری های شهرهای جدید، ضعف در نظام خدمات رسانی و فقدان ارتباط موثر میان نهادهای ملی و محلی از عوامل اصلی ناکارآمدی در مدیریت مهاجرت است. همچنین نتایج حاکی از آن است که ارتقای کیفیت زندگی در این شهرها نیازمند سیاست های هماهنگ میان شهرداری، وزارت راه و شهرسازی و شوراهای محلی است. بر اساس تحلیل داده ها، شهرداری ها می توانند از طریق برنامه ریزی مشارکتی، توسعه زیرساخت های خدماتی و ایجاد فرصت های اشتغال محلی نقش موثری در جذب پایدار جمعیت و افزایش رضایت شهروندان ایفا کنند. در نهایت پیشنهاد می شود الگوی مدیریت شهری در شهرهای جدید از حالت وابسته و متمرکز به مدلی مستقل، پاسخگو و پایدار تغییر یابد تا توازن جمعیتی و زیست پذیری شهری به صورت پایدار تحقق پیدا کند.

کلیدواژه ها:

شهرداری ها ، شهرهای جدید ، مهاجرت شهری ، کیفیت زندگی ، توسعه پایدار