بررسی نقش طراحی کاربری زمین در شکل گیری شهرهای پایدار و انسان محور

در دهه های اخیر طراحی کاربری زمین به عنوان یکی از ارکان اساسی شهرسازی پایدار مطرح شده است نحوه ی توزیع کاربری ها در فضای شهری، چگونگی ارتباط میان سکونت اشتغال خدمات و فضاهای عمومی، و میزان هماهنگی آنها با نیازهای انسانی، تاثیر مستقیمی بر کیفیت زندگی شهروندان دارد. هدف این پژوهش بررسی نقش طراحی کاربری زمین در شکل گیری شهرهای انسان محور و پایدار با تاکید بر کارایی فضایی و عدالت اجتماعی است در این مطالعه ابتدا مفاهیم پایه ای پایداری شهری و اصول طراحی انسان محور مرور شد سپس با بهره گیری از رویکرد تحلیلی توصیفی و مطالعات موردی الگوهای مختلف توزیع کاربری ها مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که شهرهایی که در طراحی کاربری زمین خود بر اصل اختلاط عملکردها، تراکم بهینه و پیوستگی فضاهای عمومی تاکید دارند موفق تر از شهرهایی هستند که کاربری ها را به صورت مجزا و غیرمنعطف طراحی کرده اند. این الگوهای جدید موجب کاهش وابستگی به خودرو، افزایش تعامل اجتماعی، بهبود سلامت روانی و کاهش آلودگی زیست محیطی می شوند از سوی دیگر فقدان برنامه ریزی یکپارچه در طراحی کاربری زمین منجر به گسترش پراکنده سازی شهری، افزایش هزینه های زیرساختی و تضعیف پایداری اقتصادی شهر می گردد در نهایت می توان نتیجه گرفت که طراحی کاربری زمین زمانی موثر و پایدار خواهد بود که با محوریت انسان، تعاملات اجتماعی و نیازهای واقعی شهروندان انجام گیرد، نه صرفا بر اساس معیارهای کالبدی یا اقتصادی.

کلیدواژه ها:

طراحی کاربری زمین ، شهر پایدار ، شهر انسان محور ، پایداری شهری ، برنامه ریزی فضایی