بررسی تطبیقی نظام درآمدزایی پایدار شهرداری ها در ایران و شهرهای توسعه یافته از مالیات محلی تا اقتصاد شهری سبز

یکی از مهم ترین چالش های مدیریت شهری در ایران وابستگی شدید شهرداری ها به درآمدهای ناپایدار به ویژه عوارض ناشی از ساخت و ساز است. این الگوی مالی موجب نوسان شدید در منابع درآمدی و وابستگی بودجه شهری به تحولات اقتصادی و مسکن شده است. در مقابل بسیاری از شهرهای توسعه یافته جهان توانسته اند از طریق تنوع بخشی به منابع مالی، به ویژه بهره گیری از مالیات محلی بهای خدمات شهری و اقتصاد سبز، به نظام درآمدی پایدار و قابل پیش بینی دست یابند. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی سازوکارهای درآمدزایی شهرداری های ایران با نمونه هایی از شهرهای توسعه یافته از جمله سئول، لندن و برلین است تا راهکارهایی برای اصلاح ساختار مالی مدیریت شهری ایران ارائه گردد. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. داده ها از طریق بررسی اسناد مالی شهرداری ها، گزارش های بین المللی و مصاحبه با کارشناسان گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که در کشورهای پیشرو تمرکز بر درآمدهای پایدار، مالیات بر ارزش افزوده محلی، تعرفه خدمات شهری، سرمایه گذاری سبز و جذب سرمایه بخش خصوصی نقش کلیدی در استقلال مالی شهرداری ها ایفا می کند. در مقابل در ایران هنوز ساختار درآمدی وابسته به عوارض ناپایدار و فروش تراکم ساختمانی است. این مطالعه تاکید دارد که حرکت به سوی اقتصاد شهری سبز و نظام مالی شفاف و عادلانه می تواند بنیان توسعه پایدار شهری در کشور را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

شهرداری ها ، درآمد پایدار ، مالیات محلی ، توسعه شهری پایدار ، اقتصاد سبز