با این حال، اجرای موثر یادگیری ترکیبی به وجود چارچوب های فناورانه

هدف این مقاله توصیفی، بررسی جایگاه هوش مصنوعی به عنوان محرک نوآوری در پیاده سازی یادگیری ترکیبی در مدارس است. با گسترش فناوری های دیجیتال و دسترسی گسترده به ابزارهای هوش مصنوعی، مدارس با چالش ها و فرصت های جدیدی روبه رو شده اند؛ از جمله نیاز به شخصی سازی یادگیری، بهبود کیفیت تدریس، مدیریت داده های آموزشی و بهینه سازی فرایندهای آموزشی-اداری. یادگیری ترکیبی یا همان blended learning، ترکیبی از آموزش حضوری و غیرحضوری است که می تواند با بهره گیری از قابلیت های هوش مصنوعی، به سمت طراحی تجربه یادگیری فردی تر و متنوع تر پیش رود. این روش به ویژه در محیط های مدرسه ای که تقسیم بندی زمانی و فضایی متفاوتی دارند، فرصتی مناسب برای بهبود دسترسی به منابع آموزشی، انگیزش بیشتری برای دانش آموزان و بازنگری همزمان در نقش معلم ها فراهم می کند. با این حال، اجرای موثر یادگیری ترکیبی به وجود چارچوب های فناورانه، زیرساخت های مناسب، مسئولیت های شفاف، و سیاست های حاکمیتی قوی نیاز دارد تا از خطراتی مانند نابرابری دسترسی، اتکا بیش از حد به فناوری یا کاهش تعامل معنوی میان معلم و دانش آموز جلوگیری شود. مقاله حاضر بر اهمیت و ضرورت استفاده از هوش مصنوعی به عنوان محرک اصلی نوآوری در طراحی، پیاده سازی و ارزشیابی یادگیری ترکیبی در مدارس تمرکز دارد؛ به طور خاص، پیشنهاد می کند که مدیران آموزشی و معلمان با رویکردهای تهییجی و مشارکتی به توسعه مسیرهای بهبود مستمر و پاسخگو به نیازهای متنوع دانش آموزان بپردازند تا با تکیه بر داده های آموزشگاهی و تحلیل های هوش مصنوعی، فرایند یادگیری را ارتقاء دهند و به نتایج یادگیری مطلوبی دست یابند.