چارچوب های نظری یادگیری هیجانی و پیامدهای آن برای کنش تدریس در محیط کلاس

درک فرآیند یادگیری در طول تاریخ آموزش، اغلب بر ابعاد شناختی متمرکز بوده است، اما تحولات اخیر در علوم تربیتی و عصب شناسی بر نقش محوری هیجانات در شکل گیری، عمق و ماندگاری یادگیری تاکید می ورزند. یادگیری هیجانی به عنوان یک حوزه میان رشته ای، به بررسی چگونگی تاثیر تعامل پیچیده هیجانات بر انگیزش، توجه، حافظه و تصمیم گیری در بستر آموزشی می پردازد. ظهور چارچوب های نظری مختلف در این حوزه، از جمله مدل های یکپارچه نگر که ارتباط متقابل هیجان و شناخت را تحلیل می کنند، درک ما را از ماهیت یادگیری انسان متحول ساخته است. اهمیت این چارچوب ها برای کنش تدریس در محیط کلاس، غیرقابل انکار است؛ زیرا آن ها نشان می دهند که کلاس درس تنها یک فضای عقلانی نیست، بلکه اکوسیستمی هیجانی است که در آن احساسات دانش آموزان و معلم به طور مستمر بر کیفیت تعاملات و نتایج آموزشی اثر می گذارد. مساله اصلی این است که علی رغم غنای نظری موجود، شکاف قابل توجهی بین این چارچوب های علمی و کاربرد عملی آن ها در طراحی و اجرای کنش تدریس وجود دارد. بسیاری از معلمان فاقد آموزش کافی برای درک، شناسایی و مدیریت هوشمندانه هیجانات در کلاس درس هستند و برنامه های درسی نیز عمدتا فاقد راهبردهایی برای یکپارچه سازی مولفه هیجانی در فرآیند تدریس می باشند. این شکاف می تواند منجر به نادیده گرفتن یا سوءمدیریت هیجانات شود که خود به ایجاد موانع هیجانی برای یادگیری و حتی افزایش تعارضات در کلاس می انجامد. این مقاله در پی بررسی چارچوب های نظری کلیدی یادگیری هیجانی و استخراج پیامدهای عملی آن ها برای کنش تدریس، از طراحی فعالیت ها و ارزیابی تا مدیریت کلاس و رابطه معلم-دانش آموز است تا گامی در جهت تلفیق نظریه و عمل در این حوزه حیاتی بردارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی ، چارچوب نظری ، کنش تدریس ، محیط کلاس درس ، هوش هیجانی آموزشی