تحلیل تاثیر الگوی آموزش معکوس بر انگیزش تحصیلی و مهارت حل مسئله دانش آموزان

با توجه به تحولات اخیر در رویکردهای آموزشی و تاکید روزافزون بر یادگیری فعال و دانش آموزمحور، الگوی آموزش معکوس به عنوان یکی از راهبردهای نوین، جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی یافته است. در این الگو، ارائه محتوای آموزشی به خارج از کلاس منتقل شده و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، بحث، تمرین و حل مسئله اختصاص می یابد؛ رویکردی که می تواند کیفیت فرایند یاددهی یادگیری را به طور معناداری ارتقا دهد. انگیزش تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های اساسی موفقیت آموزشی، نقش مهمی در میزان مشارکت، تلاش و پایداری یادگیری دانش آموزان ایفا می کند و به شدت تحت تاثیر روش های تدریس قرار دارد. آموزش معکوس با افزایش نقش فعال یادگیرنده، فراهم کردن فرصت انتخاب، تعامل بیشتر با معلم و همسالان و تجربه یادگیری معنادار، می تواند انگیزش درونی دانش آموزان را تقویت کند. از سوی دیگر، مهارت حل مسئله به عنوان یکی از توانمندی های کلیدی در آموزش معاصر، مستلزم تمرین مستمر، تفکر انتقادی و کاربرد دانش در موقعیت های واقعی است. تمرکز آموزش معکوس بر فعالیت های کلاسی مبتنی بر مسئله، زمینه مناسبی برای تقویت این مهارت فراهم می سازد و دانش آموزان را به تحلیل، تصمیم گیری و ارائه راه حل های خلاقانه ترغیب می کند. بااین حال، در بسیاری از پژوهش های آموزشی، تاثیر الگوی آموزش معکوس بر انگیزش تحصیلی و مهارت حل مسئله به صورت جداگانه بررسی شده و تحلیل هم زمان این دو متغیر به صورت نظام مند کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این خلا پژوهشی، ضرورت انجام مطالعات تحلیلی را برجسته می سازد تا ابعاد مختلف اثرگذاری آموزش معکوس بر انگیزش و توان حل مسئله دانش آموزان به طور جامع روشن شود. بیان مساله این مقاله بر این محور استوار است که الگوی آموزش معکوس چگونه بر انگیزش تحصیلی و مهارت حل مسئله دانش آموزان تاثیر می گذارد و چه سازوکارهایی در این الگو بیشترین نقش را در ارتقای یادگیری فعال و اثربخش ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، انگیزش تحصیلی ، مهارت حل مسئله ، یادگیری فعال ، دانش آموزان