رابطه بین جو مدرسه، رشد صلاحیت های اجتماعی و پیشرفت درسی

در نظام های آموزشی معاصر، جو مدرسه به مثابه بافت نامحسوس اما تاثیرگذاری شناخته می شود که تمامی جنبه های تجربه یادگیری را در بر می گیرد؛ این جو که از تعامل پیچیده عوامل ساختاری، روابط بین فردی و هنجارهای فرهنگی شکل می پذیرد، فراتر از محیط فیزیکی، حس تعلق، امنیت روانی و ارزش گذاری متقابل را در فضای آموزشی تعریف می کند. اهمیت بررسی رابطه میان جو مدرسه، رشد صلاحیت های اجتماعی و پیشرفت درسی از آن رو آشکار می شود که شواهد پژوهشی نشان می دهند محیط های آموزشی حمایت گر و مشارکتی، زمینه ساز توسعه مهارت هایی چون همدلی، حل تعارض و همکاری هستند که خود به عنوان پلی میان سرمایه اجتماعی و دستاوردهای شناختی عمل می کنند. ضرورت این پژوهش توصیفی در شناسایی مکانیسم های ارتباطی میان این سه متغیر نهفته است؛ چراکه بسیاری از مدارس با وجود تاکید بر نتایج آزمون محور، غفلت از کیفیت جو آموزشی را به عنوان عاملی زمینه ساز برای رشد همه جانبه دانش آموزان نادیده می گیرند و این امر منجر به شکاف میان اهداف آموزشی اعلام شده و واقعیت کلاسی می گردد. بیان مسئله این مطالعه بر این پرسش متمرکز است: چگونه ابعاد مختلف جو مدرسه از جمله روابط معلم دانش آموز، همتایان و حس انصاف از طریق تقویت صلاحیت های اجتماعی، بر پیشرفت درسی تاثیر غیرمستقیم می گذارند و آیا این رابطه در گروه های سنی و فرهنگی متفاوت همسان عمل می کند؟ پاسخ به این پرسش ها می تواند راهگشای طراحی مداخلات آموزشی جامع نگر باشد که همزمان بر بهبود فضای مدرسه و توانمندسازی دانش آموزان در ابعاد اجتماعی و شناختی تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

جو مدرسه ، صلاحیت های اجتماعی ، پیشرفت درسی ، محیط یادگیری ، مشارکت دانش آموزی