نگرش معلم به عنوان عاملی کلیدی در ایجاد انگیزه و همکاری در کلاس درس

نگرش معلم به عنوان یکی از مولفه های بنیادین فرایند آموزش، نقشی تعیین کننده در ایجاد انگیزه و تقویت همکاری در کلاس درس ایفا می کند و می تواند کیفیت تجربه یادگیری دانش آموزان را به طور معناداری تحت تاثیر قرار دهد. معلم با نگرش خود، فضایی عاطفی، اجتماعی و آموزشی را شکل می دهد که در آن یادگیری رخ می دهد؛ نگرشی که اگر مبتنی بر احترام متقابل، باور به توانمندی های فراگیران، انعطاف پذیری و تعامل سازنده باشد، زمینه ساز شکل گیری محیطی انگیزاننده و مشارکت محور خواهد شد. در چنین فضایی، دانش آموزان احساس امنیت روانی و تعلق بیشتری می کنند و این امر آنان را به مشارکت فعال، همکاری با همسالان و پذیرش مسئولیت های یادگیری ترغیب می کند. انگیزه تحصیلی که یکی از پیش نیازهای اساسی یادگیری موثر است، تا حد زیادی تحت تاثیر نگرش معلم نسبت به دانش آموزان، محتوای درسی و فرایند آموزش قرار دارد. نگرش مثبت و حمایتی معلم می تواند انگیزه درونی دانش آموزان را تقویت کرده و آنان را از یادگیرندگانی منفعل به کنشگرانی فعال در کلاس درس تبدیل کند. از سوی دیگر، نگرش منفی یا اقتدارگرایانه معلم ممکن است به کاهش انگیزه، افت تعاملات کلاسی و تضعیف روحیه همکاری در میان دانش آموزان منجر شود. اهمیت بررسی این موضوع از آن جهت است که نظام های آموزشی امروز بر یادگیری مشارکتی، کار گروهی و توسعه مهارت های اجتماعی تاکید دارند و تحقق این اهداف بدون وجود نگرش سازنده معلم امکان پذیر نیست. با وجود این، در بسیاری از برنامه های آموزشی، توجه اصلی بر روش ها و محتوای تدریس متمرکز شده و نقش نگرش معلم به عنوان عامل تسهیل گر انگیزه و همکاری کمتر مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین، مساله اصلی این پژوهش آن است که نگرش معلم چگونه می تواند انگیزه یادگیری و همکاری دانش آموزان را در کلاس درس تقویت کند و چه ابعاد و ویژگی هایی از این نگرش بیشترین تاثیر را بر شکل گیری فضای تعاملی و همکارانه آموزشی دارند.

کلیدواژه ها:

نگرش معلم ، انگیزه تحصیلی ، همکاری کلاسی ، تعامل آموزشی ، یادگیری مشارکتی