بررسی تاثیر عوامل انگیزهی بر پایداری تحصیلی دانش آموزان در معرض خطر

پایداری تحصیلی به معنای تداوم تلاش و حفظ تعهد به اهداف آموزشی در مواجهه با چالش ها و موانع، یکی از کلیدی ترین عوامل تعیین کننده موفقیت تحصیلی، به ویژه برای دانش آموزان در معرض خطر است. این گروه که به دلیل شرایط اقتصادی-اجتماعی نامساعد، ناسازگاری خانوادگی، مشکلات یادگیری یا تجربه شکست های مکرر، بیشتر در معرض ترک تحصیل قرار دارند، نیازمند حمایت هایی فراتر از مداخلات صرفا تحصیلی هستند. در این میان، عوامل انگیزشی نقش حیاتی را به عنوان محرک درونی و موتور پایداری ایفا می کنند. اهمیت بررسی این تاثیر از آنجا ناشی می شود که تقویت انگیزش می تواند تاب آوری دانش آموز را افزایش داده و او را در برابر عوامل فشارزای محیطی مصون سازد. مساله اصلی این است که علی رغم اهمیت آشکار انگیزش، درک ما از این که کدام یک از عوامل انگیزشی، مانند باور به خودکارآمدی، ارزش گذاری درونی تکلیف، جهت گیری اهداف پیشرفت یا حس تعلق به مدرسه، نقش تعیین کننده تری در پایداری تحصیلی این گروه خاص ایفا می کنند و این عوامل چگونه با یکدیگر و با بافت محیطی تعامل می کنند، هنوز ناکافی است. فقدان چنین تحلیلی منجر به طراحی برنامه های حمایتی کلی و یکسان می شود که ممکن است نتواند به طور موثر به نیازهای انگیزشی منحصر به فرد دانش آموزان در معرض خطر پاسخ دهد. این مقاله در پی آن است تا با بررسی نظام مند تاثیر عوامل انگیزشی گوناگون بر پایداری تحصیلی، به ارائه چارچوبی هدفمند برای طراحی مداخلات انگیزشی موثر و شخصی شده برای این گروه از دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

عوامل انگیزشی ، پایداری تحصیلی ، دانش آموزان در معرض خطر ، تاب آوری آموزشی ، مداخلات حمایتی