یادگیری تعاملی با هوش مصنوعی: بررسی کاربردهای بازی های دیجیتال در مدارس

در عصری که دیجیتالی سازی به سرعت در حال دگرگون ساختن عرصه های مختلف زندگی است، نظام آموزش و پرورش نیز ناگزیر از بازتعریف روش های خود برای تربیت نسل آینده می باشد. در این میان، یادگیری تعاملی مبتنی بر هوش مصنوعی و از طریق بازی های دیجیتال، به عنوان یکی از نویدبخش ترین راهبردهای آموزشی مطرح شده است. این رویکرد، تعاملی غنی و دوطرفه را فراتر از رابط های از پیش برنامه ریزی شده، میان یادگیرنده و محتوای آموزشی ایجاد می کند. اهمیت به کارگیری این فناوری در مدارس، نه تنها در افزایش جذابیت و مشارکت دانش آموزان، بلکه در قابلیت ذاتی آن برای ارائه آموزش شخصی شده، پشتیبانی لحظه ای و پرورش مهارت های تفکر نقادانه، خلاقیت و همکاری نهفته است. با این حال، مساله اصلی این است که علی رغم وجود پتانسیل بالا، کاربرد موثر بازی های دیجیتال هوشمند در محیط مدرسه با چالش های متعددی مواجه است. این چالش ها می تواند شامل فقدان زیرساخت های فنی مناسب، نبود آموزش کافی برای معلمان در یکپارچه سازی معنادار این ابزارها با برنامه درسی، نگرانی های اخلاقی پیرامون داده های دانش آموزان و نیز کمبود پژوهش های میدانی در مورد تاثیرات بلندمدت آن بر پیشرفت تحصیلی باشد. بنابراین، بررسی نظام مند کاربردهای عملی، فرصت ها و محدودیت های یادگیری تعاملی با هوش مصنوعی در قالب بازی های دیجیتال در محیط واقعی مدارس، به یک ضرورت پژوهشی تبدیل شده است. این مقاله در پی آن است تا با تحلیل این کاربردها، تصویری روشن از نقش تحول آفرین این فناوری در کلاس درس آینده ارائه دهد و زمینه ساز اتخاذ تصمیم های آگاهانه توسط سیاست گذاران و مربیان آموزشی شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری تعاملی ، هوش مصنوعی در آموزش ، بازی های دیجیتال آموزشی ، شخصی سازی یادگیری ، مدارس هوشمند.