یادگیری مسئله محور به مثابه راهکاری برای کاهش تعارضات اجتماعی در کلاس های درس

کلاس درس به عنوان یک سیستم اجتماعی کوچک، همواره در معرض بروز تعارضات بین فردی و گروهی ناشی از تفاوت ها در پیشینه، باورها، سبک های یادگیری و منافع دانش آموزان قرار دارد. مدیریت ناکارآمد این تعارضات نه تنها جو یادگیری را مخدوش می کند، بلکه می تواند به کاهش انگیزش، افزایش اضطراب و تضعیف عملکرد تحصیلی منجر شود. در این میان، رویکرد یادگیری مسئله محور به عنوان یک چارچوب آموزشی ساختاریافته، پتانسیل قابل توجهی برای تبدیل شدن به راهکاری پیشگیرانه و اصلاحی در مواجهه با این چالش ها دارد. اهمیت این رویکرد در آن است که با قرار دادن دانش آموزان در قلب یک موقعیت مسئله محور واقعی و پیچیده، آن ها را ناگزیر به تعامل، تبادل نظر، تقسیم کار و وابستگی متقابل برای دستیابی به یک هدف مشترک می سازد. این فرآیند، به طور طبیعی زمینه ساز تمرین مهارت های ارتباطی موثر، گوش دادن فعال، همدلی و مذاکره می شود که همگی از ارکان مدیریت سازنده تعارض هستند. مسئله محوری این است که علی رغم شناخت نظری نسبت به فواید یادگیری مسئله محور، شواهد اندکی در مورد نقش عینی و مکانیسم های دقیق آن در کاهش یا پیشگیری از تعارضات اجتماعی در محیط های واقعی کلاس وجود دارد. آیا این روش می تواند تنش های ناشی از رقابت ناسالم را به همکاری سازنده تبدیل کند؟ آیا تاثیری بر کاهش پیشداوری ها و کلیشه ها دارد؟ فقدان پژوهش های کاربردی که به این پرسش ها پاسخ دهند، امکان بهره گیری نظام مند از این روش را به عنوان یک راهکار اجتماعی–تربیتی با چالش مواجه ساخته است. این مقاله در پی بررسی این فرضیه است که یادگیری مسئله محور، از طریق تقویت مهارت های اجتماعی و ایجاد درک مشترک، می تواند به مثابه راهکاری موثر برای کاهش تعارضات اجتماعی در کلاس های درس عمل نماید.

کلیدواژه ها:

یادگیری مسئله محور ، تعارضات اجتماعی ، کلاس درس ، مدیریت تعارض ، مهارت های ارتباطی