اثربخشی آموزش مسئله محور بر پیوندهای اجتماعی دانش آموزان

در چشم انداز کنونی آموزش که بر پرورش شهروندانی مسئولیت پذیر، همکار و دارای مهارت های اجتماعی تاکید دارد، بررسی تاثیر روش های تدریس بر ابعاد اجتماعی یادگیری از اهمیت بسزایی برخوردار است. آموزش مسئله محور به عنوان یک راهبرد یادگیری فعال، دانش آموزان را درگیر فرآیند حل مسئله های واقعی و پیچیده می کند که مستلزم همکاری، مذاکره و تبادل نظر است. این روش به طور ذاتی فرصت های تعاملی غنی ای را در بستر گروه های کوچک ایجاد می کند. اهمیت بررسی تاثیر آن بر پیوندهای اجتماعی، ناشی از نقشی است که این پیوندها در ایجاد حس تعلق، کاهش انزوای تحصیلی و افزایش رفاه روانی دانش آموزان ایفا می کنند. در جامعه امروزی که گاه با چالش هایی مانند فردگرایی افراطی و ضعف در مهارت های ارتباطی مواجه است، تقویت شبکه های اجتماعی مثبت در محیط مدرسه یک ضرورت تربیتی به شمار می رود. با این حال، مساله اصلی این است که آیا اجرای ساختارمند آموزش مسئله محور به طور خودکار منجر به تقویت کیفی و پایدار پیوندهای اجتماعی میان دانش آموزان می شود یا عوامل دیگری مانند طراحی مسئله، نقش تسهیل گری معلم، زمینه فرهنگی و ویژگی های فردی دانش آموزان نیز در این رابطه تعدیل کننده هستند؟ فقدان شواهد تجربی قوی و تحلیل های دقیق در مورد چگونگی و میزان این تاثیر، می تواند منجر به اجرای صوری این روش و ناکامی در تحقق اهداف اجتماعی آن شود. این مقاله در پی تحلیل اثربخشی آموزش مسئله محور بر ابعاد مختلف پیوندهای اجتماعی از جمله اعتماد، همبستگی، احترام متقابل و شبکه های حمایتی در میان دانش آموزان است تا با ارائه یافته ای مستدل، راهنمای عمل برای معلمان و برنامه ریزان آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مسئله محور ، پیوندهای اجتماعی ، همکاری دانش آموزان ، یادگیری فعال ، مهارت های اجتماعی