اهمیت نگرش مثبت معلمان در ایجاد فضای پویا و مشارکتی در آموزش

نگرش مثبت معلمان یکی از مولفه های کلیدی و تاثیرگذار در شکل گیری فضای آموزشی پویا، تعاملی و مشارکتی به شمار می رود و نقش تعیین کننده ای در کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری ایفا می کند. معلم به عنوان محور اصلی تعاملات آموزشی، نه تنها انتقال دهنده دانش، بلکه الگوی رفتاری، هیجانی و نگرشی برای دانش آموزان است و نگرش او می تواند به صورت مستقیم و غیرمستقیم بر انگیزه، مشارکت و احساس تعلق فراگیران اثر بگذارد. نگرش مثبت معلم که با ویژگی هایی چون خوش بینی آموزشی، پذیرش تفاوت های فردی، باور به توانمندی دانش آموزان و تمایل به تعامل سازنده همراه است، زمینه ساز ایجاد محیطی امن، حمایت گر و انگیزاننده در کلاس درس می شود. در چنین فضایی، دانش آموزان احساس ارزشمندی و اعتماد به نفس بیشتری کرده و با رغبت بالاتری در فعالیت های آموزشی، بحث های گروهی و یادگیری مشارکتی حضور می یابند. از سوی دیگر، نگرش منفی یا بی تفاوت معلم می تواند منجر به کاهش تعاملات کلاسی، افت انگیزه تحصیلی و شکل گیری فضای سرد و انفعالی در محیط آموزشی شود. اهمیت پرداختن به نگرش مثبت معلمان از آن جهت دوچندان می شود که نظام های آموزشی معاصر بر یادگیری فعال، مشارکت دانش آموزمحور و توسعه مهارت های اجتماعی تاکید دارند و تحقق این اهداف بدون وجود فضای پویا و مشارکتی امکان پذیر نیست. با وجود این، در بسیاری از برنامه های تربیت معلم، توجه کافی به ابعاد نگرشی و هیجانی حرفه معلمی صورت نمی گیرد و تمرکز اصلی بر مهارت های فنی و محتوایی است. این امر می تواند اثربخشی تلاش ها برای بهبود کیفیت آموزش را با چالش مواجه سازد. بنابراین، مساله اساسی این پژوهش آن است که نگرش مثبت معلمان چگونه و تا چه اندازه می تواند در ایجاد فضای آموزشی پویا و مشارکتی موثر باشد و چه ابعادی از این نگرش بیشترین نقش را در ارتقای تعاملات آموزشی ایفا می کنند. بررسی این موضوع می تواند به ارائه راهکارهایی عملی برای تقویت نگرش های مثبت در معلمان و بهبود کیفیت محیط های یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

نگرش معلم ، فضای آموزشی پویا ، آموزش مشارکتی ، تعامل کلاسی ، انگیزش تحصیلی