یادگیری هیجانی و بازطراحی فرآیند تدریس: واکاوی روابط مفهومی و کاربردهای عملی

هدف این مقاله توصیفی، واکاوی روابط مفهومی بین یادگیری هیجانی و بازطراحی فرایند تدریس است و کاربردهای عملی آن را برای بهبود کیفیت آموزش و تجربه یادگیری ارائه می دهد. با توجه به نقش حیاتی هیجان در انگیزش، توجه و حافظه، توجه به سازوکاری که هیجان های مطلوب در کلاس به پرورش یادگیری عمیق و تحلیل های انتقادی منجر می شود، اهمیت ویژه ای پیدا می کند. بازطراحی فرآیند تدریس با رویکردی هیجان فردا، از طراحی فعالیت های یادگیری با حساسیت هیجانی گرفته تا بازخورد دقیق و همدلانه و تنظیم سطح دشواری ها، می تواند سطح مشارکت دانش آموزان، احساس امنیت آموزشی و تاب آوری در برابر چالش های یادگیری را ارتقاء دهد. تحلیل های نظری روان شناسی تربیتی و مطالعات آموزشی نشان می دهد که مدیریت موثر هیجان در کلاس، بهبود استراتژی های یادگیری، تنظیم زمان بندی یادگیری و تقویت ارتباط معلم-دانش آموز را تسهیل می کند و از این طریق فرایند تدریس را به سمت شخصی سازی تجربه های یادگیری سوق می دهد. با این حال، تحقق چنین تحولاتی نیازمند چارچوب های سیاستی، ابزارهای ارزیابی هیجان محور، و آموزش های حرفه ای برای معلمان است تا بتوانند به شیوه ای پایدار و همسو با اهداف آموزشی ملی به طراحی با رویکرد هیجانی بپردازند. مقاله حاضر بر اهمیت ایجاد محیط های آموزشی امن و حمایتگر، استفاده از داده های آموزشی برای نظارت بر تغییرات هیجانی و بازنگری پیوسته روش های تدریس تاکید دارد و پیشنهاد می کند که مدارس با رویکردی سیستم مند و مشارکتی به توسعه منابع آموزشی و ابزارهای تقویت مهارت های هیجانی بپردازند تا به بهبود پایدار و معنادار نتایج یادگیری دست یابند.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی ، بازطراحی تدریس ، انگیزش ، مدیریت کلاس ، ارزیابی آموزشی