بررسی تاثیر ارزیابی مستمر بر کاهش اضطراب امتحان

اضطراب امتحان یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی است که دانش آموزان و دانشجویان را در تمامی سطوح تحصیلی تحت تاثیر قرار می دهد و به طور مستقیم بر عملکرد تحصیلی آن ها اثر منفی می گذارد. این پژوهش با هدف اصلی بررسی تاثیر رویکرد ارزیابی مستمر در مقابل ارزیابی سنتی (پایان دوره) بر میزان کاهش اضطراب امتحان در جامعه دانش آموزی انجام شد. فرضیه اصلی این است که افزایش دفعات و تنوع روش های ارزیابی در طول دوره آموزشی، به دانش آموزان فرصت می دهد تا با فشار امتحان به تدریج سازگار شده و از تمرکز بیش از حد بر یک رویداد واحد پرهیز کنند، که این امر منجر به کاهش معنادار اضطراب آن ها خواهد شد. در این پژوهش، از یک طرح شبه آزمایشی با گروه های کنترل و آزمایش استفاده شد. گروه آزمایش تحت برنامه ارزیابی مستمر شامل آزمون های کوتاه مکرر، پروژه های کلاسی و خودارزیابی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل بر اساس روال معمول (امتحانات میان ترم و پایان ترم) ارزیابی شدند. ابزار اندازه گیری، پرسشنامه استاندارد اضطراب امتحان (مانند مقیاس کانور و اسمیت) بود که پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. نتایج حاصل از تحلیل واریانس و آزمون های تی مستقل نشان داد که گروهی که از ارزیابی مستمر بهره بردند، کاهش قابل توجهی در نمرات اضطراب امتحان تجربه کردند (P < ۰.۰۱). این یافته ها موید این نظریه است که ارزیابی مستمر نه تنها ابزاری برای سنجش یادگیری است، بلکه یک استراتژی آموزشی موثر برای مدیریت و کاهش استرس مرتبط با ارزیابی های رسمی نیز محسوب می شود. این تحقیق بر لزوم بازنگری در سیستم های ارزیابی متمرکز تاکید می کند و راهکارهایی برای تلفیق ارزیابی سازنده در برنامه های درسی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی مستمر ، اضطراب امتحان ، عملکرد تحصیلی ، سازگاری روانی ، ارزشیابی سازنده