بررسی رابطه بین استفاده از روش های تدریس مشارکتی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین استفاده از روش های تدریس مشارکتی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. در دنیای امروز که پیچیدگی های اجتماعی و نیاز به تعامل موثر افزایش یافته است، پرورش مهارت های اجتماعی در کنار دانش شناختی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با اتکا به مطالعات کتابخانه ای، پرسشنامه های استاندارد مهارت های اجتماعی و مشاهده کلاس های درس، به دنبال تبیین این رابطه است. جامعه آماری این پژوهش شامل دانش آموزان مقاطع مختلف تحصیلی است که در معرض روش های تدریس مختلف قرار گرفته اند.بیان مسئله اصلی پژوهش این است که آیا به کارگیری فعالانه روش های تدریس مشارکتی، منجر به بهبود معناداری در ابعاد مختلف مهارت های اجتماعی دانش آموزان، از جمله همکاری، ارتباط موثر، همدلی و مسئولیت پذیری می شود یا خیر. اهمیت موضوع در این نهفته است که مهارت های اجتماعی نه تنها برای موفقیت فردی در محیط کار و زندگی ضروری هستند، بلکه در بهبود محیط یادگیری مشارکتی و کاهش تعارضات نیز نقشی حیاتی ایفا می کنند.روش کلی پژوهش بر جمع آوری داده ها از طریق ابزارهای استاندارد و تحلیل آن ها با استفاده از روش های آماری مناسب (در صورت انجام پژوهش میدانی) و نیز مرور مطالعات پیشین (در قالب مرور نظام مند) متمرکز است. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که استفاده مستمر و هدفمند از روش های مشارکتی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری گروهی و بحث های کلاسی، تاثیر مثبتی بر افزایش سطح مهارت های اجتماعی دانش آموزان دارد. این امر به ویژه در تقویت توانایی های آن ها برای کار تیمی، گوش دادن فعالانه به دیگران، ابراز وجود به شیوه ای سازنده و درک دیدگاه های متفاوت مشهود خواهد بود.در نتیجه گیری کلی، تاکید می شود که تحول در رویکردهای آموزشی از رویکردهای سنتی معلم محور به رویکردهای فعال دانش آموزمحور و مشارکتی، یک الزام بنیادین برای تربیت نسلی مجهز به مهارت های قرن بیست و یکم است. این پژوهش می تواند مبنایی برای تدوین راهکارهای عملی در جهت تلفیق موثرتر این روش ها در برنامه درسی مدارس باشد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس مشارکتی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری گروهی ، تعامل اجتماعی ، دانش آموزان ، آموزش مشارکتی ، رشد اجتماعی