نقش فناوری های آموزشی در بهبود کیفیت تدریس دینی و عربی در مقطع ابتدایی و متوسطه : مطالعه موردی معلمان مدارس ابتدایی ایران

این پژوهش با هدف بررسی نقش و تاثیر فناوری های آموزشی نوین بر ارتقای کیفیت تدریس دروس دینی و عربی در مقاطع ابتدایی و متوسطه در ایران انجام شده است. با توجه به اهمیت حیاتی این دو درس در تربیت نسلی متعهد و آشنا به معارف اسلامی و زبان قرآن، لزوم بهره گیری از ابزارهای مدرن آموزشی احساس می شود. روش تحقیق این مطالعه ترکیبی بوده و شامل بررسی اسناد و همچنین تحلیل داده های به دست آمده از یک مطالعه موردی با تمرکز بر معلمان مدارس ابتدایی ایران است. نتایج اولیه نشان می دهد که فناوری هایی مانند واقعیت مجازی (VR)، نرم افزارهای تعاملی، و پلتفرم های یادگیری آنلاین می توانند به طور چشمگیری بر افزایش جذابیت، تعامل، و عمق یادگیری در این دروس سنتی تاثیر بگذارند. به ویژه در درس عربی، شبیه سازی محیط های مکالمه و ابزارهای تلفظ سنجی، و در درس دینی، ارائه محتوای چندرسانه ای از وقایع تاریخی و مفاهیم اعتقادی، منجر به تقویت درک مفهومی دانش آموزان شده است. با این حال، چالش هایی نظیر دسترسی نابرابر به زیرساخت های فنی، کمبود آموزش تخصصی برای معلمان، و نیاز به توسعه محتوای بومی و کیفی، مانع تحقق کامل پتانسیل این فناوری ها شده است. این مقاله ضمن ارائه راهکارهایی برای غلبه بر این موانع، بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی و تربیت معلم با محوریت سواد دیجیتال تاکید می کند تا اطمینان حاصل شود که فناوری ها ابزاری برای تقویت اهداف آموزشی و پرورشی این دروس خواهند بود.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تدریس دینی ، آموزش عربی ، یادگیری تعاملی ، سواد دیجیتال