بررسی رابطه بین سرمایه فرهنگی خانواده و موفقیت تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی رابطه پیچیده و چندوجهی میان سرمایه فرهنگی خانواده و موفقیت تحصیلی دانش آموزان می پردازد. سرمایه فرهنگی، به عنوان یکی از اشکال سرمایه های اجتماعی و اقتصادی، نقشی محوری در تسهیل دسترسی به منابع، فرصت ها و موفقیت های آموزشی ایفا می کند. نظریه سرمایه فرهنگی پیر بوردیو (Bourdieu, ۱۹۸۶) چارچوب اصلی این تحقیق است که سرمایه فرهنگی را به سه شکل تجسم یافته (درونی شده)، عینیت یافته (مادی) و نهادینه شده (مدارک تحصیلی) تقسیم می کند. هدف این مطالعه، واکاوی این سازوکارهاست که چگونه این اشکال سرمایه، از طریق تاثیرگذاری بر فضای خانه، سبک فرزندپروری، انتظارات تحصیلی و دسترسی به منابع آموزشی، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر عملکرد و پیشرفت دانش آموزان اثر می گذارند.جامعه هدف این بررسی، دانش آموزان نظام آموزشی است و تلاش می شود تا نقش واسطه ای متغیرهایی مانند "سرمایه زبانی" خانواده (مهارت های زبانی والدین و شیوه برقراری ارتباط در خانه) و "سرمایه نمادین" (اعتبار اجتماعی و فرهنگی خانواده) در این رابطه تبیین شود. بررسی پیشینه ها نشان می دهد که خانواده های دارای سرمایه فرهنگی بالاتر، معمولا محیطی غنی تر از نظر محرک های شناختی فراهم می کنند، از جمله دسترسی بیشتر به کتاب ها، بازدید از موزه ها و گفتمان های غنی تر در محیط خانواده (Coleman, ۱۹۸۸). این امر به تقویت مهارت های لازم برای رمزگشایی از نظام آموزشی رسمی کمک می کند، نظامی که اغلب برای بازتولید نابرابری های طبقاتی طراحی شده است (Bourdieu & Passeron, ۱۹۷۷).در این مقاله، ما به تفصیل ابعاد مختلف سرمایه فرهنگی شامل دانش عمومی، علایق هنری، عادت های مطالعه و ارزش های نهادینه شده نسبت به آموزش را بررسی می کنیم. چالش اصلی در این زمینه، شناسایی و سنجش دقیق این متغیرهای کیفی است. ابزارهای سنجش باید قادر باشند تمایزات ظریف در کاربرد این سرمایه در زندگی روزمره را ثبت کنند. به عنوان مثال، تفاوت در نوع کتاب هایی که در خانه وجود دارد (کتاب های مرجع در مقابل ادبیات سرگرمی) یا نوع تعاملات کلامی والدین و فرزندان، شاخص های مهمی در سنجش سرمایه فرهنگی درونی شده هستند (Lareau, ۲۰۰۳).بخش قابل توجهی از این بررسی به ارائه راهکارها و پیشنهادات عملی اختصاص دارد. این راهکارها شامل استراتژی هایی برای تقویت سرمایه فرهنگی در خانواده های کم برخوردار از طریق برنامه های توانمندسازی والدین، ادغام بیشتر اشکال سرمایه فرهنگی غیررسمی در برنامه درسی مدارس، و سیاست گذاری هایی برای کاهش اثرات بازتولیدی نابرابری های فرهنگی در نظام آموزشی است. نتیجه گیری بر این تاکید دارد که بدون در نظر گرفتن و جبران نابرابری های موجود در توزیع سرمایه فرهنگی، تلاش ها برای برقراری عدالت آموزشی ناقص خواهد بود. این پژوهش نشان می دهد که سرمایه فرهنگی خانواده نه تنها یک عامل پیش بین قوی برای موفقیت تحصیلی است، بلکه خود بازتابی از ساختارهای وسیع تر اجتماعی و اقتصادی است که دانش آموزان در آن رشد می کنند.

کلیدواژه ها:

سرمایه فرهنگی ، موفقیت تحصیلی ، پیر بوردیو ، بازتولید نابرابری ، سرمایه درونی شده ، محیط خانواده ، فرصت های آموزشی ، نظام آموزشی