یادگیری مشارکتی، تعاملات اجتماعی، مهارت های اجتماعی، عزت نفس، مهارت های پرو-اجتماعی

اختلال یادگیری غیرکلامی (NVLD یا NLD) به عنوان یکی از اختلالات عصب رشدی پیچیده و کمتر شناخته شده، الگویی از نقایص در ادراک حسی-حرکتی، هماهنگی دیداری-فضایی، کارکردهای اجرایی و مهارت های اجتماعی-هیجانی را به نمایش می گذارد، در حالی که مهارت های زبانی و حافظه ی کلامی در آن معمولا دست نخورده باقی می مانند . این دوگانگی ظاهری، تشخیص به موقع و دقیق آن را با دشواری های فراوانی مواجه ساخته و در غیاب معیارهای تشخیصی استاندارد در نظام های رایجی مانند DSM-۵، اغلب با اختلالاتی مانند اختلال طیف اوتیسم، اختلال نقص توجه-بیش فعالی یا اختلال هماهنگی رشدی اشتباه گرفته می شود . این مقاله مروری با هدف واکاوی نظام مند چالش های بنیادین پیرامون این اختلال، از مباحث تعریف و طبقه بندی گرفته تا مکانیزم های عصب شناختی فرضی آن، و همچنین بررسی انتقادی ابزارهای تشخیصی موجود و اثربخشی مداخلات آموزشی و درمانی طراحی شده، تدوین شده است. مرور پیشینه ی پژوهشی نشان می دهد که اگرچه در دو دهه ی اخیر بر حجم مطالعات عصب شناختی و Behavioral افزوده شده، اما شکاف عمیقی بین یافته های پژوهشی و کاربست عملی آن در محیط های آموزشی و کلینیکی وجود دارد . چالش های اصلی در حوزه ی تشخیص، ناهمگونی نشانگان، همبودی بالا و فقدان یک پروتکل طلایی است، و در حوزه ی مداخله، فقدان برنامه های جامع و مبتنی بر شواهد که بتواند به طور همزمان بر نقایص دیداری-فضایی، مشکلات اجتماعی و دشواری های هیجانی این افراد تمرکز کند، به وضوح احساس می شود. نتیجه گیری کلی این مرور حاکی از ضرورت فوری تدوین راهنماهای بالینی توافقی، توسعه ی ابزارهای تشخیصی معتبر و بوم سازی شده، و طراحی و اجرای پژوهش های طولی برای پی گیری سیر تحول این اختلال و ارزیابی بلندمدت اثربخشی مداخلات است. پرداختن به این موارد می تواند به بهبود کیفیت زندگی، افزایش استقلال عملکردی و کاهش بار روانی-اجتماعی بر دوش افراد دارای NVLD و خانواده های آنان بینجامد.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری غیرکلامی ، ناتوانی یادگیری غیرکلامی ، کارکردهای دیداری-فضایی ، مهارت های اجتماعی.