هوش مصنوعی و آموزش خلاقیت دیجیتال در مدارس هنر و فناوری

با توسعه شتابان فناوری های هوشمند، نقش هوش مصنوعی در عرصه آموزش و به ویژه در حوزه های خلاق دستخوش تحولی بنیادین شده است. مدارس هنر و فناوری به عنوان محیط های آموزشی میان رشته ای، هدف اصلی این تحول هستند. این مقاله مروری با هدف تحلیل نقش، فرصت ها و چالش های کاربرد هوش مصنوعی در آموزش خلاقیت دیجیتال در این مدارس تدوین شده است. مقاله حاضر با روشی توصیفی-تحلیلی و با بررسی نظام مند منابع کتابخانه ای و اسناد علمی معتبر، به واکاوی تاثیرات هوش مصنوعی بر فرآیندهای یاددهی-یادگیری، بازتعریف مفاهیم خلاقیت، مهارت های مورد نیاز آینده و چارچوب های برنامه ریزی درسی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، از جمله شبکه های مولد تخاصمی (GANs)، مدل های زبانی بزرگ (LLMs) و پلتفرم های تولید محتوای خودکار، نه تنها به عنوان ابزارهای کمکی، بلکه به عنوان همکاران خلاق و محیط های یادگیری انعطاف پذیر، در حال دگرگونی ساختار آموزش هنرهای دیجیتال هستند. این فناوری ها امکان شخصی سازی عمیق آموزش، توسعه مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله پیچیده، و خلق آثار هنری دیجیتال نوآورانه را فراهم می کنند. با این حال، چالش های مهمی از قبیل مسائل اخلاقی (مانند تعصب الگوریتمی و مالکیت آثار)، نیاز به سواد دیجیتال و هوش مصنوعی پیشرفته در معلمان، خطر وابستگی بیش از حد و کمرنگ شدن نقش خلاقیت انسانی، و فاصله فناورانه بین مدارس، نیازمند توجه جدی هستند. این مقاله نتیجه می گیرد که ادغام هوشمندانه و مسئولانه هوش مصنوعی در برنامه درسی مدارس هنر و فناوری، مستلزم تدوین چارچوب های نظری و عملی جامع، تربیت نیروی انسانی متخصص و بازاندیشی در مبانی زیبایی شناختی و فلسفی آموزش خلاقیت در عصر دیجیتال است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش خلاقیت دیجیتال ، مدارس هنر و فناوری ، آموزش میان رشته ای ، هنر دیجیتال