بررسی ارتباط میان آموزش هیبریدی و همبستگی گروهی در بافت تحصیلی ابتدایی

در سال های اخیر، آموزش هیبریدی به عنوان روشی نوین در فرآیند یادگیری، توجه بسیاری از پژوهشگران و دست اندرکاران آموزش را به خود جلب کرده است. این نوع آموزش که ترکیبی از آموزش حضوری و آنلاین است، به معلمان و دانش آموزان امکان می دهد تا از قابلیت های هر دو روش بهره مند شوند. از این طریق، دانش آموزان می توانند با استفاده از فناوری های نوین، به منابع آموزشی متنوع و جذابی دسترسی پیدا کنند که تجربه یادگیری آن ها را غنی تر می سازد. به ویژه در مقطع ابتدایی، ایجاد حس همبستگی گروهی در میان دانش آموزان بسیار حیاتی است. این حس به آن ها کمک می کند تا به طور فعال در فرآیند یادگیری شرکت کنند و از تجربیات یکدیگر بهره برداری نمایند. تعاملات اجتماعی مثبت نتیجه این حس همبستگی می تواند باعث تقویت روحیه همکاری و تیم سازی در کلاس درس شود و در نهایت کیفیت یادگیری را افزایش دهد. شناسایی ارتباط میان آموزش هیبریدی و همبستگی گروهی برای بهبود کیفیت یادگیری و مشارکت اجتماعی دانش آموزان امری ضروری است. در این شرایط، مدارس با چالش هایی مانند تنوع یادگیری، نیازهای متفاوت دانش آموزان و محدودیت های زمانی مواجه هستند و مدل آموزش هیبریدی می تواند به عنوان راه کاری مناسب برای مدیریت این چالش ها مطرح شود. این مدل آموزشی امکان همکاری و تعامل بین دانش آموزان را فراهم می آورد که به تقویت مهارت های ارتباطی و گروهی آنان کمک خواهد کرد. پژوهش حاضر به بررسی این ارتباط می پردازد و تلاش دارد با تحلیل ابعاد مختلف آن، تاثیرات مثبت آموزش هیبریدی بر بهبود یادگیری دانش آموزان را نمایان سازد. این نتایج می تواند به عنوان یک پایه برای طراحی برنامه های آموزشی موثرتر و ایجاد محیط های یادگیری تعامل پذیر در مدارس ابتدایی خدمت کند.

کلیدواژه ها:

آموزش هیبریدی ، همبستگی گروهی ، بافت تحصیلی ، مقطع ابتدایی ، تعاملات اجتماعی