تحلیل اثرات گیمیفیکیشن بر انگیزه و حضور فعال در برنامه ریزی درسی مقاطع ابتدایی

از منظر نظری، گیمیفیکیشن به عنوان رویکردی روان شناختی- تربیتی، با ایجاد عناصر تعاملی همچون چالش ها، بازخوردهای سریع، سیستم پاداش معنوی و فرایندهای موفقیت محور می تواند انگیزه درونی و خروجی های رفتاری مثبتی را تقویت کند. این مقاله با تمرکز بر عملیات اجرایی در کلاس ها به بررسی این پرسش می پردازد که چگونه ترکیب مناسب اصول گیمیفیکیشن با اهداف آموزشی می تواند حضور فعال دانش آموزان را در فرایندهای برنامه ریزی درسی افزایش دهد، زیرا وقتی دانش آموزان احساس کنند تجربه یادگیری شان ارزشمند، سرگرم کننده و مرتبط با هدف های تحصیلی است، تمایل بیشتری به مشارکت در فعالیت های گروهی، پیگیری تکالیف و بازخورد سازنده نشان می دهند. همچنین توجه به تفاوت های فردی، تفاوت های فرهنگی و فضای مدرسه از اهمیت بالایی برخوردار است تا بتوان مدل های گیمیفیکیشن را با حساسیت های اخلاقی و روانی هماهنگ کرد و از انعطاف پذیری مناسبی برخوردار باشد. مسئله ای که این پژوهش بر آن متمرکز است، چگونه می توان با طراحی واحدهای یادگیری مبتنی بر بازی، بازخوردهای به موقع و ساختارهای ارزیابی عادلانه، حضور فعال و انگیزه تحصیلی را در مقاطع ابتدایی بهبود بخشید و چه ملاحظاتی درباره حفظ سلامت روانی، حریم خصوصی و تربیت اخلاقی باید رعایت شود تا استراتژی های گیمیفیکیشن بتوانند به صورت پایدار و مسئولانه اجرا شوند. در پایان، این مقاله چارچوب های اجرایی و راهبردهای عملی ارائه می دهد که شوراهای مدرسه ای، معلمان و سیاستگذاران آموزشی را در پیاده سازی مداوم و کارآمد این رویکرد یاری دهد و به بهبود تعاملات آموزشی، افزایش انگیزه و ارتقای نتایج تحصیلی دانش آموزان ابتدایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

گیمیفیکیشن ، انگیزه تحصیلی ، حضور فعال ، برنامه ریزی درسی ، مقاطع ابتدایی