نقش محوری معلمان در پیاده سازی یادگیری مبتنی بر همکاری در محیط های آموزشی

مقدمه حاضر بر نقش بحرانی معلمان در تبیین و اجرای فرایندهای یادگیری مبتنی بر همکاری در محیط های آموزشی تاکید دارد و کوششی است برای بازشناسی زمینه ها و نیازهای این رویکرد از منظر کیفی و عملیاتی همواره در مدارس، دانشگاه ها و موسسات آموزشی، همکاری میان یادگیرندگان و همچنین همکاری میان معلم و یادگیرندگان می تواند منشا توسعه یادگیری عمیق، تقویت مهارت های ارتباطی و پرورش تفکر نقدی باشد، اما تحقق این امر مستلزم درک دقیق از فعالیت های روزمره معلم است. این مقاله بر آن است تا روشن سازد چگونه معلم می تواند با طراحی فرصت های هم فکری، کارگاه های تیمی، پشتیبانی بازخوردی مستمر و تنظیم فضاهای یادگیری مشارکتی، محیطی فراهم آورد که یادگیرندگان با انگیزه و مسئولیت پذیر به همکاری بپردازند و از ظرفیت های گروهی برای حل مسائل پیچیده بهره گیرند. همچنین، بیان می شود که نقش مدیریتی، راهبردی و اخلاقی معلم در مدیریت تعارض ها، ارزیابی منابع مشترک و حفظ برابری مشارکت ها چگونه می تواند به پایداری این رویکرد کمک کند و موانع فرهنگی یا ساختاری که ممکن است به شکل ناخواسته بر تعامل های گروهی اثر بگذارد را کاهش دهد. از این رو، مساله اصلی فرایند چگونگی تقویت مهارت های تعاون در دانش آموزان و دانش آموختگان از طریق راهبردهای آموزشی است که معلم به عنوان محور تحول در کلاس یا محیط یادگیری، با آگاهی از فناوری های پشتیبان و رویکردهای ارزشی و انسانی، به اجرا می گذارد تا یادگیری به صورت مشارکتی و هدفمند شکل پذیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر همکاری ، معلم محوریت ، محیط های آموزشی ، همکاری گروهی ، بازخورد آموزشی