توانمندسازی درونی معلمان: تحلیل نقش محوری خودکارآمدی در کیفیت تدریس و پیوند سازمانی

توانمندسازی درونی معلمان به عنوان یکی از مولفه های بنیادین بهبود نظام آموزشی، نقش تعیین کننده ای در ارتقای کیفیت تدریس و تقویت پیوند سازمانی در محیط های آموزشی ایفا می کند. در این میان، خودکارآمدی معلمان به مثابه باور فرد نسبت به توانایی های حرفه ای خویش، می تواند بر شیوه های تدریس، میزان تعهد شغلی و کیفیت تعاملات آموزشی تاثیر عمیقی بر جای گذارد. معلمانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردارند، معمولا با انگیزه بیشتری به طراحی و اجرای روش های نوین آموزشی می پردازند و در مواجهه با چالش های آموزشی، رویکردی انعطاف پذیر و مسئله محور اتخاذ می کنند. اهمیت و ضرورت پرداختن به این موضوع از آنجا ناشی می شود که کیفیت تدریس تنها به دانش تخصصی محدود نمی شود، بلکه به عوامل درونی و روان شناختی معلمان نیز وابسته است که در بسیاری از سیاست گذاری های آموزشی کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. بیان مسئله این پژوهش بر این اساس شکل می گیرد که علی رغم تاکید نظری بر نقش خودکارآمدی در عملکرد حرفه ای معلمان، هنوز درک جامعی از چگونگی تاثیر آن بر کیفیت تدریس و پیوند سازمانی در مدارس وجود ندارد و یافته های پژوهشی موجود اغلب به صورت پراکنده ارائه شده اند. این وضعیت، ضرورت انجام پژوهشی توصیفی را برجسته می سازد تا با نگاهی تحلیلی، نقش محوری خودکارآمدی در فرآیند توانمندسازی درونی معلمان تبیین شود و ارتباط آن با بهبود عملکرد تدریس و تقویت احساس تعلق سازمانی روشن گردد. نتایج چنین پژوهشی می تواند مبنایی علمی برای طراحی برنامه های توسعه حرفه ای معلمان فراهم آورد و به سیاست گذاران آموزشی در جهت ارتقای کیفیت آموزش و انسجام سازمانی یاری رساند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی درونی ، خودکارآمدی معلمان ، کیفیت تدریس ، پیوند سازمانی ، توسعه حرفه ای