سازه خودکارآمدی معلمان: سازوکارهای موثر بر ارتقای کیفیت تدریس و پایبندی سازمانی

خودکارآمدی معلمان به عنوان یکی از سازه های کلیدی روان شناختی در حوزه آموزش، نقش بنیادینی در شکل گیری رفتارهای حرفه ای، تصمیم گیری های آموزشی و کیفیت تعاملات یاددهی-یادگیری ایفا می کند. این سازه بیانگر باور معلمان نسبت به توانایی خود در مدیریت کلاس، طراحی فعالیت های آموزشی اثربخش و پاسخ گویی به نیازهای متنوع فراگیران است و می تواند به طور مستقیم بر کیفیت تدریس و میزان تعهد آنان به سازمان آموزشی اثرگذار باشد. معلمانی که از خودکارآمدی بالاتری برخوردارند، معمولا با اعتمادبه نفس بیشتری به به کارگیری روش های نوآورانه تدریس می پردازند، در مواجهه با چالش های آموزشی پایداری بیشتری نشان می دهند و احساس مسئولیت عمیق تری نسبت به نقش حرفه ای خود دارند. اهمیت و ضرورت بررسی این موضوع از آنجا ناشی می شود که ارتقای کیفیت تدریس و تقویت پایبندی سازمانی معلمان، از اهداف اساسی نظام های آموزشی محسوب می شود و تحقق آن ها بدون توجه به عوامل درونی و انگیزشی معلمان دشوار خواهد بود. بیان مسئله این پژوهش بر این محور استوار است که علی رغم تاکید نظری بر اهمیت خودکارآمدی، سازوکارهای اثرگذاری آن بر کیفیت تدریس و پایبندی سازمانی معلمان به صورت منسجم و نظام مند تبیین نشده اند و پژوهش های موجود اغلب به بررسی جنبه های محدود این سازه پرداخته اند. این خلا مفهومی، ضرورت انجام پژوهشی توصیفی را برجسته می سازد تا با نگاهی تحلیلی، ابعاد مختلف سازه خودکارآمدی معلمان و نقش آن در بهبود عملکرد تدریس و تقویت احساس تعلق و تعهد سازمانی روشن شود. نتایج چنین پژوهشی می تواند مبنایی علمی برای برنامه ریزی توسعه حرفه ای معلمان و طراحی راهبردهای مدیریتی موثر در راستای ارتقای کیفیت آموزش و انسجام سازمانی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی معلمان ، کیفیت تدریس ، پایبندی سازمانی ، انگیزش حرفه ای ، توسعه آموزشی