انقلاب در سنجش و اندازه گیری پیشرفت تحصیلی به کمک فناوری های هوشمند

در فضای آموزشی معاصر، تغییر پارادایم در سنجش و اندازه گیری پیشرفت تحصیلی به عنوان ضرورتی همسو با تحولات فناوری و نیازهای یادگیرندگان مطرح می شود و هوش مصنوعی و ابزارهای هوشیار می توانند با برخورداری از تحلیل داده های یادگیری، بازخوردهای زمان واقعی و ارزیابی های پویا، تصویری چندبعدی و دقیق تر از سطح درک، مهارت ها و فرایندهای یادگیری ارائه دهند. این تغییر رویکرد نه تنها بهبود دقت ارزیابی و تطبیق سریع تر محتوا با نیازهای فردی را ممکن می سازد، بلکه فرصت هایی برای افزایش شفافیت در تصمیم گیری های آموزشی، کاهش زمان های غیرضروری و گشودن مسیرهای یادگیری شخصی فراهم می آورد. با این وجود، بیان مساله پژوهش به چالش های اخلاقی، حقوقی و عملی مرتبط با به کارگیری فناوری های هوشمند در ارزیابی می پردازد تا عدالت آموزشی، محرمانه بودن داده ها و صحت اجرای فرایندهای ارزیابی حفظ شوند. پرسش مرکزی این است چگونه می توان از توان تحلیل داده و پاسخ های هوشمند برای ایجاد ارزیابی های پویا، عادلانه و موثر استفاده کرد بدون آنکه سلامت داده ها، شفافیت فرآیندها و اعتماد یادگیرندگان خدشه دار شود. همچنین نیاز به چارچوب های اخلاقی، سیاست های مدرسه ای و استانداردهای فنی روشن برای همسوکردن فرایندهای ارزیابی با رویکردهای آموزشی حس می شود تا مدل های هوش مصنوعی به ابزارهایی تبدیل شوند که با فرایندهای تدریس روزمره همسو باشند، بازخوردهای هدفمند ارائه دهند و منابع آموزشی را به شکل عادلانه و کارآمد توزیع کنند. در نهایت، توازن میان کارایی فناوری و ارزش های آموزشی برای ارتقای کیفیت تجربه یادگیری و اعتماد به فرایندهای ارزیابی برجسته می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ارزیابی یادگیری ، عدالت آموزشی ، بازخورد هوشمند ، داده های آموزشی