تدریس آگاه از هیجان: بسط فرآیندهای آموزشی بر اساس نظریه های یادگیری هیجانی

تدریس آگاه از هیجان به عنوان رویکردی است که فرایندهای آموزشی را بر پایه درک عمیق از هیجان های دانش آموزان شکل می دهد و با توجه به این هیجان ها، کیفیت تعاملات آموزشی، انگیزه یادگیری و نتیجه های یادگیری را بهبود می بخشد. در این مقوله، اهمیت اصلی بر این استوار است که هیجان ها نه فقط واکنشی طبیعی به محیط آموزشی هستند، بلکه منابعی فعال برای طراحی یادگیری اند که می تواند توجه، حافظه کاری و فرآیندهای تصمیم گیری را تقویت کند. با توجه به نظریه های یادگیری هیجانی، تدریس آگاه از هیجان می تواند از طریق تنظیم فضای کلاس، ارائه بازخورد همدلانه و ایجاد موقعیت های یادگیری همسو با وضعیت عاطفی دانش آموزان، ساختاردهی شود تا احساس امنیت آموزشی و جسارت برای ابتکار عمل افزایش یابد. بیان مساله این مقاله درنگ صرفا بر کارایی فنی ارزیابی یا روش های تدریس نیست، بلکه به چگونگی همسوسازی هدف های آموزشی با وضعیت هیجانی فراگیران اشاره می کند تا از طریق مداخلات آگاهانه و هم سو با نظریه های یادگیری هیجانی، امکان یادگیری عمیق تر فراهم گردد. مسئله اصلی این است که چگونه می توان با ایجاد فاصله تفاوت های فردی در سطح هیجان، استراتژی های تدریسی را به گونه ای پیش برد که هر دانش آموز در پیوستگی حمایتی و چالش های سازنده به سمت یادگیری معنادار گام بردارد و به طور هم زمان مسئولیت های اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی فضای یادگیری حفظ شود. در این راستا، پژوهش به دنبال روشن ساختن چارچوبی عملی برای تحلیل و طراحی مداخلات آموزشی است که با استفاده از نظریه های یادگیری هیجانی، می تواند همزمان به افزایش انگیزش، مشارکت و استقلال یادگیری منجر شده و به حس تعلق دانش آموزان به کلاس و فرایند یادگیری نیز بیفزاید. ضرورت گنجاندن بازبینی مداوم بر تجربه یادگیری و روش های ارزیابی صریح در سطح هیجان از جمله محورهای کلیدی این مقاله است تا به توازن میان کارآیی آموزشی و ارزش های تربیتی منتهی شود.

کلیدواژه ها:

تدریس آگاه از هیجان ، نظریه های یادگیری هیجانی ، انگیزه یادگیری ، مشارکت دانش آموزان ، فضا و امنیت کلاس