فراتر از شناخت: چگونه نظریه های یادگیری هیجانی، هنر تدریس را متحول می کنند؟

آموزش در معنای عمیق خود، فرایندی چندبعدی است که تنها به پرورش توانایی های شناختی محدود نمی شود، بلکه ابعاد هیجانی و عاطفی یادگیرندگان را نیز در بر می گیرد و نقش تعیین کننده ای در کیفیت و پایداری یادگیری ایفا می کند. در سال های اخیر، نظریه های یادگیری هیجانی توجه پژوهشگران و معلمان را به این نکته جلب کرده اند که هیجان نه تنها همراه یادگیری، بلکه یکی از مولفه های اساسی شکل گیری، تعمیق و پایداری آن است. نادیده گرفتن هیجان در کلاس درس می تواند به کاهش انگیزش، مشارکت سطحی و گسست میان معلم و فراگیر منجر شود، در حالی که بهره گیری آگاهانه از اصول یادگیری هیجانی، زمینه ساز تجربه ای معنادار، پویا و انسانی در آموزش است. اهمیت این موضوع از آن جا ناشی می شود که هنر تدریس فراتر از روش ها و فنون آموزشی، نیازمند درک ظرایف عاطفی، همدلی، تنظیم هیجان و ایجاد فضای امن روانی برای یادگیری است. بیان مساله اصلی این پژوهش آن است که چگونه نظریه های یادگیری هیجانی می توانند نگرش سنتی و شناخت محور به تدریس را دگرگون کرده و معلم را از انتقال دهنده صرف محتوا به طراح تجربه های یادگیری عاطفی معرفتی تبدیل کنند. این مقاله به صورت توصیفی می کوشد با واکاوی مفاهیم کلیدی یادگیری هیجانی، نقش آن ها را در تحول تعاملات کلاسی، افزایش انگیزش درونی و ارتقای کیفیت یادگیری تبیین کند و نشان دهد که توجه به هیجان، نه یک عنصر جانبی، بلکه بخشی جدایی ناپذیر از فرایند تدریس اثربخش است.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی ، هنر تدریس ، انگیزش یادگیری ، تعامل معلم و فراگیر ، تجربه یادگیری