موانع استقرار موثر آموزش وارونه در پرورش توانایی های حل مسئله نوآورانه دانش آموزان

آموزش وارونه به عنوان یکی از رویکردهای نوین در عرصه تعلیم و تربیت، با تغییر نقش کلاس درس از محل انتقال محتوا به فضای تعامل، تحلیل و فعالیت های مسئله محور، ظرفیت بالایی برای پرورش توانایی های حل مسئله نوآورانه در دانش آموزان دارد. در این رویکرد، یادگیری مفاهیم پایه به خارج از کلاس منتقل می شود و زمان آموزشی به فعالیت های خلاقانه، بحث های گروهی و مواجهه با مسائل پیچیده اختصاص می یابد؛ امری که می تواند زمینه ساز رشد تفکر نوآورانه و مهارت های حل مسئله شود. اهمیت و ضرورت پرداختن به این موضوع از آنجا ناشی می شود که نظام های آموزشی امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند تربیت دانش آموزانی هستند که توانایی تحلیل موقعیت های نو، ارائه راه حل های خلاق و سازگاری با شرایط پیچیده را داشته باشند. با وجود این ظرفیت ها، استقرار موثر آموزش وارونه در عمل با موانع متعددی روبه رو است که می تواند اثربخشی آن را کاهش دهد. بیان مسئله این پژوهش بر این اساس شکل می گیرد که علی رغم توجه فزاینده به آموزش وارونه، چالش ها و موانع اجرایی آن در مسیر پرورش توانایی های حل مسئله نوآورانه دانش آموزان به صورت منسجم و عمیق بررسی نشده اند و تجربه های آموزشی موجود نتایج یکسانی را نشان نمی دهند. عواملی همچون آمادگی شناختی و انگیزشی دانش آموزان، نقش و مهارت معلمان در طراحی فعالیت های یادگیری، کیفیت محتوای آموزشی و شرایط فرهنگی و سازمانی مدارس می توانند بر موفقیت این رویکرد اثرگذار باشند. این وضعیت، ضرورت انجام پژوهشی توصیفی را برجسته می سازد تا با رویکردی تحلیلی، موانع استقرار موثر آموزش وارونه شناسایی و تبیین شود و زمینه برای به کارگیری آگاهانه و اثربخش این رویکرد در راستای تقویت توانایی های حل مسئله نوآورانه دانش آموزان فراهم آید.

کلیدواژه ها:

آموزش وارونه ، حل مسئله نوآورانه ، دانش آموزان ، موانع آموزشی ، روش های نوین یاددهی-یادگیری