راهبردهای انعطاف پذیر برنامه ریزی زمانی برای آموزش تعاملی

تحولات شتابان آموزشی و دگرگونی انتظارات یادگیرندگان، ضرورت بازاندیشی در شیوه های سنتی برنامه ریزی زمانی آموزش را بیش از پیش برجسته ساخته است، زیرا الگوهای ثابت و از پیش تعیین شده زمانی، پاسخگوی تنوع نیازها، سرعت های متفاوت یادگیری و اقتضائات محیط های آموزشی پویا نیستند. در این میان، آموزش تعاملی به عنوان رویکردی که بر مشارکت فعال، گفت وگو، همکاری و معنا سازی مشترک تاکید دارد، نیازمند چارچوب های زمانی منعطفی است که امکان سازگاری با شرایط واقعی کلاس و ویژگی های فردی و جمعی فراگیران را فراهم آورد. برنامه ریزی زمانی انعطاف پذیر می تواند با ایجاد فرصت برای تنظیم ریتم یاددهی و یادگیری، افزایش عمق تعاملات آموزشی و تقویت احساس مالکیت یادگیرندگان نسبت به فرآیند یادگیری، به ارتقای کیفیت تجربه آموزشی منجر شود. اهمیت این موضوع از آن رو دوچندان است که محدودیت های زمانی سخت گیرانه اغلب موجب کاهش فرصت تعامل، سطحی شدن فعالیت ها و غلبه انتقال یک سویه محتوا می شود و در نتیجه، اهداف آموزش تعاملی تحقق کامل نمی یابد. از سوی دیگر، معلمان در عمل با چالش هایی همچون ناهمگونی سطح آمادگی فراگیران، پیش بینی ناپذیری جریان بحث های کلاسی و فشار تحقق برنامه های درسی مواجه اند که بدون برخورداری از راهبردهای انعطاف پذیر زمانی، مدیریت آن ها دشوار خواهد بود. بنابراین، پرداختن به راهبردهای انعطاف پذیر برنامه ریزی زمانی، نه تنها پاسخی به نیازهای نوین آموزشی است، بلکه زمینه ساز توانمندسازی معلمان در طراحی موقعیت های یادگیری معنادار و تعاملی به شمار می رود. مسئله اساسی این است که چگونه می توان با حفظ انسجام برنامه درسی و اهداف آموزشی، زمان را به گونه ای مدیریت کرد که تعامل، تفکر و یادگیری عمیق در مرکز فرآیند آموزش قرار گیرد و این پرسش، ضرورت بررسی توصیفی و تحلیلی این حوزه را آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی زمانی ، آموزش تعاملی ، انعطاف پذیری آموزشی ، نقش معلم ، یادگیری فعال