هوش مصنوعی به مثابه ابزار نوین ارزیابی شخصی شده در فرآیند یادگیری دانش آموزان

هوش مصنوعی به عنوان یک پدیده فکری و فناوری نوظهور در میانه تحولات آموزشی، چارچوبی عملی برای درک عمیق تر از توانمندی ها و نیازهای یادگیری دانش آموزان فراهم می آورد و با تمایز بخشیدن بین رفتارهای یادگیری و سطح های شناختی آنان امکاناتی فراهم می کند که پیش از این در اختیار معلمان و پژوهشگران نبود. روندهای اخیر در تعلیم و تربیت نشان داده است که رویکردهای سنتی ارزیابی قادر به ثبت تنوع و پیچیدگی فرایندهای یادگیری نیستند و به همین دلیل کاربران آموزشی به دنبال ابزارهایی هستند که بتوانند با حفظ عدالت آموزشی و احترام به تفاوت های فردی، نقشه راه یادگیری هر دانش آموز را به شکل دقیق تری ترسیم کنند. در این چارچوب هوش مصنوعی به مثابه ابزار نوین ارزیابی شخصی شده می تواند به تحلیل گران آموزشی کمک کند تا با بهره گیری از داده های پنهان شده در رفتارهای آموزشی و واکنش های کلاسی، مسیرهای بهینه یادگیری را شناسایی نمایند و در عین حال با حفظ حریم خصوصی و شفافیت فرایند، بازخوردهای معنادار و قابل اقدام ارائه دهند. بیان مساله در این مقاله به چالش های اخلاقی، فنی و منظمی که در پیاده سازی ارزیابی های مبتنی بر هوش مصنوعی وجود دارد اشاره می کند و به بررسی این پرسش می پردازد که چگونه می توان از این ابزار برای تقویت هدف های آموزشی، ارتقای انگیزه و افزایش مشارکت دانش آموزان بهره برد بدون اینکه به تهی سازی تجربه آموزشی یا سوءاستفاده از داده ها منجر شود. در نهایت، ضرورت گنجاندن میانجی های انسانی و نظارت مدرسه ای در طراحی و به کارگیری این فناوری بر اهمیت یافتن تعادل بین کارآیی فناوری و ارزش های آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، ارزیابی شخصی شده ، یادگیری دانش آموزان ، بازخورد آموزشی ، عدالت آموزشی