تاثیر، مدل های یادگیری ترکیبی، همکاری گروهی، انگیزش تحصیلی، دانش آموزان ابتدایی

ارزشیابی پویا به عنوان رویکردی نوین در آموزش، فراتر از سنجش صرف عملکرد دانش آموزان، بر هدایت یادگیری و ارتقای مستمر توانمندی های آنان تمرکز دارد و در این میان، نظام بازخورد نقشی محوری و تعیین کننده ایفا می کند. در بسیاری از محیط های آموزشی، ارزشیابی همچنان با تاکید بر قضاوت پایانی و ارائه نتایج ایستا انجام می شود، درحالی که چنین رویکردی کمتر فرصت اصلاح، بازاندیشی و رشد تدریجی را برای یادگیرندگان فراهم می سازد. اهمیت ارزشیابی پویا از آن جا ناشی می شود که یادگیری فرایندی فعال، تعاملی و تدریجی است و بدون بازخورد هدفمند و معنادار، امکان شناسایی نقاط قوت و ضعف و هدایت موثر دانش آموزان در مسیر پیشرفت تحصیلی کاهش می یابد. بازخورد در چارچوب ارزشیابی پویا، نه تنها ابزاری برای اطلاع رسانی درباره وضعیت یادگیری، بلکه عاملی انگیزشی برای تقویت خودآگاهی، مسئولیت پذیری و خودتنظیمی دانش آموزان محسوب می شود. ضرورت پرداختن به این موضوع از شکاف موجود میان رویکردهای نظری مبتنی بر یادگیری محور بودن ارزشیابی و شیوه های اجرایی رایج در کلاس های درس سرچشمه می گیرد، به گونه ای که در عمل، نقش بازخورد سازنده و مستمر کمتر از ظرفیت واقعی آن مورد استفاده قرار می گیرد. از این رو، بیان مسئله اصلی این مقاله توصیفی بر تحلیل تاثیر نظام بازخورد در چارچوب ارزشیابی پویا بر پیشرفت تحصیلی متمرکز است و می کوشد تبیین کند که چگونه کیفیت، زمان بندی و جهت دهی بازخورد می تواند فرآیند یادگیری را معنادارتر کرده و زمینه بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان را فراهم آورد؛ موضوعی که توجه به آن می تواند به بازنگری در رویه های ارزشیابی و ارتقای کیفیت آموزش بینجامد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی پویا ، نظام بازخورد ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری معنادار ، آموزش یادگیرنده محور