بررسی نقش محیط خانواده و جو مدرسه در رشد انگیزه تحصیلی کودکان

تمرکز بر تعامل باکیفیت بین خانه و مدرسه به معنای پوشش دادن به روابط تعاملی است که فرایند یادگیری کودکان را تحت تاثیر قرار می دهد؛ از جمله چگونگی پذیرش و حمایت عاطفی از سوی والدین و معلمان، انتظارهای معقول و واقع گرایانه درباره دستاوردها، ارائه بازخورد سازنده که به بهبود عملکرد کمک می کند و فراهم آوردن فرصت های یادگیری معنادار که حس هدفمندی و معنابخشی به یادگیری را تقویت می کند. با این نگاه، پژوهش تلاش می کند تا این عوامل را از طریق ابزارها و روش های تحلیل کیفی و کمی شناسایی و تحلیل کند تا بتوان راهبردهای عملی و قابل اجرا برای تقویت انگیزه و تداوم تلاش های تحصیلی پیشنهاد نمود. از منظر نظری، انگیزه تحصیلی به عنوان نیروی درونی نیمه کنشی درک می شود که با احساس پیشرفت فرد همراه است و در تعامل با شرایط محیطی مانند شیوه های تدریس، تفاوت های فردی، میزان حمایت خانواده و فضای آموزشی مدرسه شکل می گیرد. این رویکرد تاکید می کند که درک دقیق از نحوه تعامل این دو محیط، می تواند مبنای سیاستگذاری های آموزشی و طراحی برنامه های تربیتی قرار گیرد تا رشد انگیزه را به صورت پایدار و سریع تر هدایت کند. همچنین مقاله به بررسی چگونگی شکل گیری و تقویت پیوسته روابط ارتباطی بین خانه و مدرسه، حفظ کانال های ارتباطی مستمر، و بهبود تجربه های یادگیری می پردازد تا از طریق ارائه چارچوب های راهبردی و عملی، امکان ارتقاء سطح انگیزه و بهبود عملکرد آموزشی در کودکان فراهم آید. در نهایت، هدف دستیابی به درکی عمیق تر از عوامل کلیدی اثرگذار بر پویایی انگیزش است تا دستاوردهای آموزشی را با کارآمدی و پاسخگویی به نیازهای فردی دانش آموزان همسو سازد.

کلیدواژه ها:

محیط خانواده ، جو مدرسه ، انگیزه تحصیلی ، حمایت عاطفی ، بازخورد آموزشی